ΠΑΣΧΑ 2016: Η ΚΡΟΥΑΖΙΕΡΑ ΤΗΣ ΑΦΕΛΕΙΑΣ

Κουνελάκι 
Κουνελάκι μου στις κούνιες που θα πας 
Πες μου πως θα με θυμάσαι, πες μου πως θα μ’ αγαπάς 
Βάλε μες στο κουβαδάκι σου μια πέτρα και για μένα 
Βάλε και δυο λουλουδάκια πατημένα 

Κι όταν θα βρεθείς στην Υπεραγορά 
Μπες μες στο καρότσι κι άπλωσε τα χέρια σου ψηλά 
Κι ό,τι βρίσκεται στο πάνω-πάνω ράφι κράτησέ το 
Και το βράδυ απ’ το μπαλκόνι πέταξέ το 

Κουνελάκι μου όταν φτάσεις στης γιαγιάς 
Πες μου πως θα με θυμάσαι, πες μου πως θα μ’ αγαπάς 
Μπες μες στην παλιά ντουλάπα, κρύψου πίσω από τα ρούχα 
Μύρισε το παιδικό σκοτάδι που ’χα 

Κι όταν βρεις τα χίλια χάρτινα κουτιά 
Που ’χουν μέσα κοιμισμένους υπερήρωες και παπιά 
Βρες αυτόν που πιο πολύ θα με θυμίζει στη φιγούρα 
Σκίσ’ το εξώφυλλο και κάν’ του μια μουτζούρα 

Κουνελάκι μου στον ύπνο που θα πας 
Πες μου πως θα με θυμάσαι, πες μου πως θα μ’ αγαπάς 
Κι αν πετύχεις την αράχνη τ’ ουρανού, τη μαύρη χήρα 
Χάιδεψε την μη φοβάται η κακομοίρα 
Κι όταν θα ’ρθεις πάλι πίσω το πρωί 
Κάτσε λίγο και χουζούρεψε, συγχώρα τη ζωή 
Που ’χει κάτι βιαστικό, που δεν κοιτάει ποτέ της πίσω 
Κι όταν θέλεις, φώναξέ μου να ξυπνήσω
....................................

Ένα τραγούδι παιδικών αναμνήσεων με κουνελάκια, παπιά, τη γιαγιά, το παιδικό σκοτάδι, το κρυφτό μέσα στην ντουλάπα ,το αγαπημένο μας κουβαδάκι και τους μυθικούς Υπερ ήρωες.

Έτσι μας παραμύθιαζαν όταν ήμασταν παιδιά και τώρα που η ζωή τρέχει βιαστική και τσαλαπατάει όλα τα παραπάνω έχεις την ανάγκη να χουζουρέψεις. Δεν θες να ξυπνήσεις. Θέλεις;

Αυτό το χουζούρι ήταν η αιτία αυτού του ταξιδιού. Ένα τραγούδι. Μια έκθεση ζωγραφικής στο μουσείο της Ύδρας που υποσχόταν την υπενθύμιση της παιδικής αφέλειας και γνησιότητας μας ξεσήκωσε το Μεγάλο Σάββατο και σαλπάραμε για Ύδρα-Πόρο-Αίγινα.

Μια κλασσική σχολική εκδρομή.

8:00 a.m Φάληρο με νεύρα και άγχος να προλάβουμε την "Πλατυτέρα των Ουρανών" που απευθυνόμενη σε τουρίστες χάρηκε που μας είδε αντιπροσωπεύοντας τους λιγοστούς Έλληνες επιβάτες. Καταμαράν, όχι τίποτα μπούρδα; Πλατυτέρα!!! Των ουρανών!!!

Η θέα, για ένα καπουτσίνο εν πλω ήταν η θάλασσα. Η αίσθηση; O ήλιος ο ανοιξιάτικος. Τόσο - όσο! Σας μιλάω για χάδι πολύ ερωτικό, στο πρώτο στάδιο. Αυτό της αγνής ψηλάφησης.

Το σχεδόν δίωρο στην Ύδρα ήταν αρκετό για την επίσκεψη στην περιοδική έκθεση Ελλήνων ναΐφ ζωγράφων, από τη συλλογή του Χρήστου και της Πόλλυς Κολλιαλή.

Ο όρος naive που σημαίνει αφελής χαρακτηρίζει μία τέχνη παιδικής απλότητας.

Τα έργα της έχουν γεννηθεί από ενστικτώδεις δημιουργούς που δεν έχουν σπουδάσει σε Σχολή Καλών Τεχνών.Δεν υπάρχει ρεαλισμός στην απόδοση των αντικειμένων. Δεν υπάρχουν σωστές αναλογίες. Όλες οι κλίμακες είναι συμβολικές, σημασιολογικές και όχι οι αληθινές. Αυτό που ο καλλιτέχνης θεωρεί σημαντικό είναι αυτό που αποτυπώνεται στο έργο ως πιο μεγάλο. Ας είναι και αφύσικο. Οι όγκοι και οι σκιάσεις είναι όπως νιώθει ο ζωγράφος. Διότι απλά ζωγραφίζει με τα μάτια της ψυχής και όχι του πτυχίου. Τι να τα κάνεις τα πτυχία τελικά, αν είναι να αυτοκαδράρεσαι μαζί τους;Τσάμπα.Μόνο μόστρα.

Ενώ στους ναΐφ τα λαμπερά και χαρούμενα χρώματα,η έντονη διακοσμητική διάθεση στις  λεπτομέρειες, η πιθανή μόρφωση και πνευματική καλλιέργεια τους ως άτομα σε συνδυασμό με τα ιστορικά, μυθολογικά,θρησκευτικά και  λαογραφικά πρότυπα της παράδοσης και της καθημερινής ζωής στην πόλη και την ύπαιθρο δίνουν στα ματάκια μας ζωντανούς πίνακες όλο αναμνήσεις αποτυπωμένες με την αφέλεια ενός παιδιού. Θέματα όπως: ένα πανηγύρι, μια εικόνα από μια γεωργική εργασία,πλανόδιοι μικροέμποροι,λαϊκοί καραγκιοζοπαίχτες, μια σκηνή από την παλιά Αθήνα με το τραμ ή τον καφενέ, εορτασμός του Πάσχα στο χωριό, το ρολόι στον Πειραιά,μια λιτανεία στη Χίο, το πλύσιμο των κουρελούδων στο ποτάμι, ένα σχολείο, ένας παραδοσιακός γάμος,μια γοργόνα, η πόρτα του Παραδείσου, η Κωνσταντινούπολη, η Βυζαντινή  Θεσσαλονίκη,ένα τσίρκο,ένα περίπτερο, μια λατέρνα,η Τρούμπα του Πειραιά, η τελετή προετοιμασίας των προικιών, ένα Υδραϊκό παντοπωλείο, ένας σαλεπιτζής κ.α.

Αγόρασα το λεύκωμα και το χαζεύω όταν μου λείπει το χρώμα. Ειδικά το έντονο πράσινο και κόκκινο!

Επόμενος σταθμός ο Πόρος και το γνωστό του ρολόι. Χτίστηκε το 1927 χάρη στη γενναιοδωρία ενός εύπορου αλευρέμπορου, πλοιοκτήτη και βουλευτή Τροιζηνίας, του Ιωάννη Παπαδόπουλου.Ο μηχανισμός του Αμερικάνικος, από την εταιρία Ansonia Pennsylvania που στάλθηκε από την Αμερική στην Κωνσταντινούπολη και από εκεί με καΐκι στον Πόρο. Ένα παγωτό ήταν ότι έπρεπε ύστερα από την ανάβαση της γραφικής φιδίσιας σκάλας από την παραλία μέχρι τον βράχο του ρολογιού που εγκαινίασε το 1950 ο τότε Αμερικανός πρέσβης Τζων Πιουριφόι. 

Το 2000 αποφασίστηκε η επισκευή του ρολογιού. Η αποκαθήλωση του μηχανισμού ήταν ατυχής. Χάθηκαν (πλιάτσικο) και καταστράφηκαν εξαρτήματα.Τελικά ένας μάγκας συντηρητής και καταξιωμένος ρολογάς από την Πάτρα , ο Θοδωρής Κωτσάκης,κατάφερε να ξαναζωντανέψει τον παλιό μηχανισμό. Το 2015 το ρολόι δούλεψε και πάλι και μαζί με τη θέα από τον βράχο παραμένει το σύμβολο του Πόρου.

Για finale η "Πλατυτέρα" μας άφησε και ένα διωράκι,στην Αίγινα το γνωστό φιστικόνησο. Η εξέδρα για την Ανάσταση έτοιμη στην παραλιακή βόλτα απέναντι από την μεγάλη εκκλησία του λιμανιού.

Τα παιδιά δειγμάτισε μια φιστικοεμπόρισσα με φιστίκια ανάλατα και αλμυρά, με νουτέλα από φιστίκι, με πέστο από φιστίκι, με γλυκό του κουταλιού φιστίκι έως ότου αυτά αποφασίσουν να πάρουν παγωτό φιστίκι.

Ένας καφές μπροστά στην περατζάδα μας "ανέβασε" λίγο και μας οδήγησε στον εσωτερικό δρόμο που είναι η αγορά.

Η "Πλατυτέρα" παρέδιδε μαθήματα συρτού στο σαλόνι με δύο άτομα από το πλήρωμα ντυμένα παραδοσιακά και τον πληκτρά να παίζει ατελείωτα συρτά μέχρι οι ξένοι να το μάθουν. Ένα μπρος, δύο πίσω, τρία μπρος, τέσσερα μπρος και φτου και από την αρχή. Ωραία ήταν! 

Μια βόλτα , λοιπόν, που συνοπτικά γνώρισε στα παιδιά τα τρία νησιά με την πρώτη θέση να παίρνει η Ύδρα. Συμφωνώ με τα παιδιά. Είναι κούκλα και πολύ φροντισμένη.

Η Ανάσταση μας βρήκε να κοιμόμαστε. Δεν είναι η πρώτη φορά. Μάλλον τα τελευταία 11 χρόνια, 8/11 κοιμόμαστε. Αδιάφορο. Ούτε τα βεγγαλικά δεν μας ξυπνάνε. Εξάλλου η μαγειρίτσα που έφτιαξε ο μπαμπάς μου ήταν σαν να πίνεις το ζεστό σου γαλατάκι και... νάνι!

Επιδόρπιο 

Η Συνταγή της Χαράς 

-Μια οκά απλή καρδιά, η λεγόμενη καλή καρδιά
-Δυο οκάδες φαιδρό πρόσωπο
-Μισή και ήσυχη συνείδηση (φανταστείτε με ολόκληρη τι γλυκό θα γίνει)
-300 δράμια Αγάπη
-Δύο φλυτζάνια γέλιο
-3 κουταλάκια εξοχή

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Ρίχνετε στην κατσαρόλα του εσωτερικού σας κόσμου την Ήσυχη Συνείδηση και την Απλή Καρδιά. Τα δουλεύετε καλά ώσπου ν ασπρίσουν, να φουσκώσουν και να γεμίσουν την κατσαρόλα.
Προσθέτετε τότε την Αγάπη και το γλυκό σας παίρνει ένα ωραίο ρόδινο χρώμα.
Τότε ρίχνετε το Φαιδρό Πρόσωπο και το γέλιο, προσέχετε όμως στο δούλεμα, γιατί ένα κατσούφιασμα μπορεί να κόψει το γλυκό.
Αν έχετε και λίγη Εξοχή, βάζετε δυο κουταλάκια για το άρωμα.
Βάζετε το γλυκό στο ταψί της ψυχής σας, το στρώνετε με την κουτάλα της θελήσεως και το ψήνετε στον φούρνο της υπομονής.
(Αν θέλετε το σερβίρετε ραντισμένο με την εμπιστοσύνη στον Θεό)
Όσοι έφαγαν το γλύκισμα αυτό ομολογούν ότι το κύριο χαρακτηριστικό της γεύσης είναι η Ψυχική Γαλήνη!

Φιλιά και Καλή Επιτυχία!

  

ΑΣΘΕΝΗΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ ΑΜΑΡΤΙΑΝ ΟΥΚ ΕΧΕΙ

Σας γράφω μετά από μια διπλή περιφορά επιτάφιων στον Πειραιά.

Φέτος αρνήθηκα τον Σεραφείμ και την Μητρόπολη και παιάνισα στον επιτάφιο του Τζανείου και του Αγίου Νικολάου. Όχι δεν ζήτησα αύξηση ωστέ ο παραγωγός να με εξαφανίσει παρέα με τον κειμενογράφο από το σενάριο της σειράς! Χα Χα! 

Δεν ξέρω αλλά μου βγήκε μια ζήλια πέρυσι!

Αυτός, λαμπερός και μέσα στα "J΄adore" Dior ρούχα του και εγώ η παρακατιανή με την παλιότσοχα την μαύρη!

Ο γυναικείος μου εγωισμός δεν θα άντεχε να αναμετρηθεί και φέτος με τον Ένα και Μοναδικό Λουσάτο,Γλωσσοπλάστη, Ρήτορα του ποιμνίου του λιμανιού!

Έτσι τώρα ήρεμη θα σας αφιερώσω ένα μελαγχολικό μουσικό τεμάχιο του συνθέτη Chopin , του Καρυωτάκη δηλαδή του ρομαντισμού. Κομποζάρει με την ημέρα!

Το παραπάνω , αν το αντέξετε , ακούγεται και στην ταινία "Η κυρία και το φορτηγάκι" που είδα φέτος.

Μια πρώην πιανίστρια, άστεγη πλεόν, που διαμένει σε ένα van σε δρόμο του Λονδίνου.

Μωρέ λες;

Βέβαια με τόσους άστεγους Σύριους πρόσφυγες, εμείς μια απένταρη χώρα, πλην βεβαίως-βεβαίως Ευρωπαϊκή με τα όλα της , θα μπορούσαμε να φτιάξουμε πολύ πιο θλιβερά κινηματογραφικά σενάρια τους τελευταίους μήνες. Τώρα να σας πω ότι ντρέπομαι για αυτή την εικόνα...μάλλον περιττό. 

Η ξεφτίλα σε όλο της το μεγαλείο!

Η ξεφτίλα του ελληνικού κομμουνισμού σε όλο της το μεγαλείο!

Η ξεφτίλα της εσωτερικής και εξωτερικής ευρωπαϊκής πολιτικής σε όλο της το μεγαλείο!

Ας κρατήσουμε βέβαια τη φράση πως "όσο πιο ψηλοί είναι οι φράχτες, τόσο πιο δεινοί γίνονται οι άλτες!"

Φράχτες αληθινοί στα σύνορα και φράχτες αγκαθωτοί να πιέζουν τα κεφάλια των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων. 

Πού θα πάει θα σκάσει το πράγμα...

Εδώ, λοιπόν, στο σπίτι μετά από τη δουλειά ,βουτώντας τα  κριτσινο-ρόπαλα μου σε ένα υπέροχο και γευστικότατο ξύγαλο-Κουβαράκη φτιαγμένο στο χωριό Χαμέζι Σητείας που αγόρασα σήμερα θα σας αποχαιρετίσω. Ξέρω δεν είναι νηστίσιμο, αλλά εργαζόμενη και ασθενής αμαρτίαν ουκ έχει! Θα σβήσω με λουκούμια τριαντάφυλλο (όχι ένα και δύο....άπειρα) από τα Ιωάννινα , πεσκέσι μιας ξανθιάς φίλης μου! 

Έχοντας γεμίσει τον τόπο λουκουμόσκονη, σας την φυσάω και ελπίζω να φτάσει έως τα χειλάκια σας. Το πληκτρολόγιο πάντως το τάισα!

Καληνύχτα και Χρόνια πολλά Ιασονάκι μου!

CARRYING A TORCH

"Carrying A Torch"

I'm carryin' a torch for you
I'm carryin' a torch
You don't know just how much it costs
For to keep carryin' a torch

Flame of love it burns so bright
That is my desire
Keep on liftin' me, liftin' me up
Higher and higher

You're the keeper of the flame
And it burn so bright
Baby why don't we re-connect
Move into the light

I've been going to and fro on this
And I'm still carryin' a torch
You must know how much it's worth
When I'm carryin' a torch (alright)

Baby you're the keeper of the flame
And you burn so bright (you know, I'm burn so bright)
Why, why, why, why don't we re-connect
Move on further, into the light (sing it)

I've been calling you on the phone
`Cause I'm carryin' a torch
I can do it all on my own
`Cause I'm carryin' a torch

I'm carryin' a torch for you
I'm carryin' a torch (I'm carryin', I'm carryin', I'm carryin')
You don't know how much it's worth
To keep, keep carryin' a torch

I'm carryin' a torch for you, baby
I'm carryin' a torch
You know, really know how much it costs
For to keep carryin' a torch

Carryin', carryin', carryin'... a torch

.....................................................................................

(Μια μεσημεριάτικη βόλτα στην Γλυφάδα είναι αυτό  που δυστυχώς δεν έχουμε όλοι σαν δυνατότητα. Για μένα είναι ευκαιρία όταν η λιακάδα σε βάζει να επιλέξεις ανάμεσα στο να πλύνεις τα χαλιά ή να κάνεις μια βόλτα.)

Τα ντουέτα του Van Morrison, μαζί μου. Να μην μιλήσω πάλι για την εξυγίανση του εγκεφάλου μέσω της μουσικής. Βαρετό.
Άμβλυνση λέγεται αυτή η διαδικασία.
Απομόνωσα αυτό και σας το αφιερώνω.

Im carrying a torch....σημαίνει :
to love or to be romantically ifatuated with, especially when such feelings are not reciprocated.  
Δηλαδή συνεχίζω να αγαπώ...Επιμένω, βρε αδερφέ! Χριστιανικό; bρίσκετε; Έτσι να μπαίνουμε στο κλίμα. Πάσχα έρχεται...  
Κάτι αντίστοιχο θα μπορούσε να έχει εκφραστεί με ένα τσιφτετέλι ή με μια ζεϊμπεκιά ή ένα ύμνο στη χειρότερη! Όμως ο γλυκός, ο Van, έχει τον τρόπο του. Im carrying a torch for you, baby/ you Know really how much it costs? 

Όλα τα ντουέτα σε αυτό το cd είναι όμορφα και σπάνια σαν τον Van, όμως αυτό είναι για λιγότερο μυημένους στο φαινόμενο Van Morrison. Για να αγαπήσεις την ετεροχρωμία, το κάλλος και το ασυνήθιστό του πρέπει να πας λάου- λάου. 
Το ίδιο και η θάλασσα. Είναι πανέμορφη! Κρίμα που δεν έχετε εικόνα. Γι αυτό όταν ετοιμαστείτε κατάλληλα,δηλαδή με μια συσκευή walkman (υψηλής ή όχι ανάλυσης, αδιάβροχη ή μη, σκασίλα μας) και θάλασσα, περπατείστε το παραπάνω κομμάτι. Αργό είναι. Δεν θα σας ιδρώσει. Τώρα ,όμως, όχι σε ένα μήνα.
Τώρα που φυσάει αυτό το ανεπαίσθητο,ελαφρύ,αμυδρό,αχνό και αλμυρούτσικο αεράκι.

Φιλιά!

ΥΓ: Τόρτσα, από το torch είναι η μεγάλη λαμπάδα που ανάβουν οι Κερκυραίοι. Ξέρετε, αυτή που είναι  ίσα με το μπόι μας. Μια λέξη που χρησιμοποιεί ο προϊσταμενούλης μου!

ΜΙΑ ΤΑΥΤΙΣΗ!!!

Lloyd deMause is director of The Institute for Psychohistory, which is in New York City and has 17 branches in various countries. He is editor of The Journal of Psychohistory and president of the International Psychohistorical Association. He was born in Detroit, Michigan on September 19, 1931. He graduated from Columbia College and did his post-graduate training in political science at Columbia University and in psychoanalysis at the National Psychological Association for Psychoanalysis. He has taught psychohistory at the City University of New York and the New York Center for Psychoanalytic Training, is a member of the Society for Psychoanalytic Training, and has lectured widely in Europe and America. He has published over 80 scholarly articles in such periodicals as The Nation, Psychology Today, The Guardian, The Journal of Psychoanalytic Anthropology, The Journal of Psychohistory, Sexual Addiction and Compulsivity, Psyche, Kindheit, Texte zur Kunst, Psychologie, Psychologos: International Review of Psychology, Psychoanalytic Beacon and Psychologie Heute. He is on the editorial board of Familiendynamik, The International Journal of Prenatal and Perinatal Psychology and Medicine and Mentalities/Mentalites. His books include The History of Childhood, A Bibliography of Psychohistory, The New Psychohistory, Jimmy Carter and American Fantasy, Foundations of Psychohistory, Reagan’s America, The Emotional Life of Nations, and The Origins of War in Child Abuse. His work has been translated into nine languages. He has three children: Neil, Jennifer and Jonathan. 

Γράφει λοιπόν στο βιβλίο του με τίτλο :The Origins of War in Child Abuse

...The alternate self of the warrior draws upon the same neurobiological states of mind as pre-psychotic and autistic children access, both conditions resulting from early amygdalan, prefrontal cortex and insula damage.118 Both autistics and military groups demonstrate the failure of autonomy. This can be seen concretely in all the odd actions that the military demonstrates that are similar to autistics. Autistics walk about with arched backs and stiff legs and arms, and so do soldiers (called marching). Autistics flap their arms and hit their heads and so do soldiers (saluting).119 Autistics avoid eye contact and don’t recognize you as they pass you, and neither do marching soldiers.120 Autistics don’t talk (troops in formation), love repetitive exercise (endless marching), retreat into their autistic shells to ward off expected attack (military armor), and are “fascinated by mechanical moving parts” (military vehicles).121 Autistics and troops march about to drums (like the shaman’s 100 drum made of the Cosmic Tree of Heaven that induces trance) and wear costumes with metal ornaments (like shaman’s costume).122 All of these rituals explain why the military are called “infantry”—they feel infantile, like infants fearing death. They put themselves into their infantile war trance alters...

[σ.100]« Στους στρατιωτικους, ο σχιζοειδης εναλλακτικος εαυτος τους (“πολεμιστης”) εχει κοινη νευροβιολογικη βαση με την κατασταση των προψυχωσικων και αυτιστικων παιδιων. Εχουν κοινη αιτια την πρωιμη βλαβη της αμυγδαλης, του προμετωπιαιου φλοιου και της νησιδας.118 Τοσο οι αυτιστικοι οσο και οι στρατιωτικοι σε παραταξη εκδηλωνουν την απωλεια της αυτονομιας. Αυτο ειναι χαρακτηριστικο των αλλοκοτων στερεοτυπων που εχουν κοινα. Οι αυτιστικοι βαδιζουν με κορμο σε χαρακτηριστικη λορδωση, με ακαμπτα χερια και ποδια, οπως και οι στρατιωτες (το ονομαζουν παρελαση). Οι αυτιστικοι χτυπουν σπασμωδικα το κεφαλι τους οπως και οι στρατιωτικοι (στρατιωτικος χαιρετισμος).119 Οι αυτιστικοι αποφευγουν την οπτικη επαφη με τα ματια του αλλου οπως και οι στρατιωτες σε σταση προσοχης.120
Οι αυτιστικοι δεν μιλουν (στρατιωτικο σωμα σε παραταξη), προτιμουν μονοτονες επαναληψεις (ατελειωτη παρελαση) κλεινονται στο αυτιστικο τους οστρακο (στρατιωτικη θωρακιση) για ν’αποκρουσουν αναμενομενη επιθεση, ελκυονται απο κινουμενα μηχανικα μερη (οπλα, οχηματα).121
Βαδιζουν υπο τους ηχους τυμπανων, οπως το τυμπανο του σαμανου που προερχεται απο το Ουρανιο Δεντρο και προκαλει εκσταση. Φορουν στολες με εντυπωσιακα εξαρτηματα οπως ο σαμανος.122 […]

................................................................

Λες;
Ψάχνομαι γενικώς από τότε που το διάβασα.
Μια νευρολογική βάση να μην σας πω και πάνω από τη βάση, την έχω. Διαγνωσμένο.
Όμως....
Ευτυχώς έχω καμπούρα.
Άκαμπτα πόδια και χέρια, λόγω πισίνας ανθρωπέ μου.(Tο μυστικό μου κορίτσια; Bατραχοπέδιλα και γάντια εκγύμνασης)
Χτυπώ το κεφάλι, όταν βουρτσίζω μαλλιά ή τα στεγνώνω με πετσέτα.
Αποφεύγω την οπτική επαφή διότι είμαι μύωπας οπότε δεν έχει νόημα.
Μιλάω συνεχώς ,έως και παραμιλάω.( Έχω και γω τα δικά μου)
Είμαι πολύ κοινωνική και τα μόνα μηχανικά μέρη που με ελκύουν είναι τα γρήγορα αυτοκίνητα.
Δεν μου αρέσει να προκαλώ ούτε ντυμένη, ούτε γυμνή.
Βαδίζω στο ρυθμό της κούρασης ή της ξεκούρασης μου εκτός αν παίζω ή ακούω μουσική οπότε βαδίζω στον ρυθμό γιατί τον διαθέτω διάολε. Κακό είναι;  Διότι αν δεν μπορείς να αποφύγεις μια παρέλαση, απόλαυσέ την.
Χρόνια τώρα ακυρώνω το θέμα παρέλαση μέσα μου, λόγω φιλοσοφίας και ιδεολογίας. Όμως υπάρχει μια περηφάνεια εκείνη τη στιγμή. Μια ανατριχίλα. Αυτό το συναίσθημα δεν μπορώ να σας το αναλύσω. Ή το νιώθετε ή όχι.
Ναι, να καταργηθούν οι παρελάσεις δεν λέω.
Όμως το βιβλίο αυτό περιγράφει την εικόνα και μόνο. Τα υπόλοιπα;

Τί βιβλίο θεέ μου... αν υπάρχεις!

HAPPY VALENTINES DAY AND NIGHT

Diamonds and Rust

Well I'll be damned
Here comes your ghost again
But that's not unusual
It's just that the moon is full
And you happened to call

And here I sit, hand on the telephone
Hearing a voice I'd known
A couple of light years ago
Heading straight for a fall

As I remember your eyes
Were bluer than robin's eggs
"My poetry was lousy", you said
Where are you calling from?
A booth in the Midwest

Ten years ago
I bought you some cufflinks
You brought me something
And we both know what memories can bring
They bring diamonds and rust

You burst on the scene
Already a legend
The unwashed phenomenon
The original vagabond
You strayed into my arms

And there you stayed
Temporarily lost at sea
The Madonna was yours for free
Yes the girl on the half-shell
Would keep you unharmed

Now I see you standing
With brown leaves falling around
An' snow in your hair
Now you're smiling out the window
Of that crummy hotel over Washington Square

Our breath comes out white clouds
Mingles and hangs in the air
Speaking strictly for me
We both could have died then and there

Now you're telling me
You're not nostalgic
Then give me another word for it
You, who are so good with words
And at keeping things vague

'Cause I need some of that vagueness now
It's all come back too clearly
I once loved you dearly
And if you're offering me diamonds and rust
Well, I've already paid...

............................................................................

Η εξαιρετική φωνή της Joan Baez αλλά και το ταλέντο της να γράφει τραγούδια της επέτρεψαν να γράψει ένα ερωτικό αφιέρωμα στον Bob Dylan. Η ίδια ισχυρίστηκε ότι το έγραψε για τον άντρα της, αλλά μάλλον Bob Dylan μυρίζει το κομμάτι, όπως αναφέρουν και πηγές στο διαδίκτυο. Ένα νοσταλγικά καμουφλαρισμένο κιθαριστικό, αέρινο και ερωτικό ξεφύλλισμα πίσω στην νεανική σχέση της με τον Dylan!

Από την μεριά μου δεν έχω ούτε τη φωνή της Baez ,ούτε το συνθετικό της ταλέντο, αλλά και το πιο σημαντικό δεν είχα γκόμενο τον ασαφή, γνήσιο μπαγαπόντη Dylan με τα μπλε του μάτια για να μνημονεύω τα μανικετόκουμπα που του δώρισα εκφράζοντας τη βαθειά μου αγάπη.

Από μια βραδινή βόλτα όχι στην Washington Squαre, αλλά στην πλατεία Συντάγματος με την ευκαιρία μια θεατρικής παράστασης του Τένεσι Ουίλιαμς με τίτλο "Η κραυγή" θα σας γλυκάνω με τις γνωστές τούρτες και πάστες για την σημερινή γιορτή. Από την παράσταση κρατάω τη φράση: ο χειρότερος σου εχθρός είναι ο ίδιος σου ο εαυτός!

Χρόνια Πολλά καψούρες!

 ΟΙ ΑΓΡΟΤΕΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΗΝ "ΑΚΟΥΣΑΝ" ΚΑΙ ΗΡΘΑΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ.

ΠΟΥ ΗΣΑΣΤΑΝ ΒΡΕ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ;

ΑΣ ΕΙΝΑΙ!

 ΚΑΛΛΙΟ ΑΡΓΑ, ΠΑΡΑ ΑΡΓΟΤΕΡΑ!

 

ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟΥ-BAR "FAUST"

 ΟΔΟΣ ΚΑΛΑΜΙΩΤΟΥ