3 ΤΕΣΛΑ

"Μα, είναι 3 Τέσλα, είναι πολύ καλός,είναι δίπλα στο σπίτι σου" είπε ο γιατρός. 

Μαγνητικός τομογράφος. Με την καλύτερη απεικόνιση, με φουλ κανάλια, όταν τα μόνα κανάλια που εγώ σκέφτομαι είναι της Βενετίας.

Δεν θέλω. Δεν τον θέλω τον κύριο 3 Τέσλα. Ίσως αυτή η απραξία, η ακινησία, η αναπόφευκτη ώρα της ακολουθίας των σκέψεων. Ο γιατρός μοιάζει με έμπορο που θέλει να το πουλήσει. Προϊόν 3 Τέσλα. Πάρε-πάρε καλέ κυρία. 

Δεν θέλω να ξέρω τι έχει μέσα το κεφάλι μου. Τα προσωπικά μου δεδομένα να τα ξέρει ο 3 Τέσλα; Δεν καταλαβαίνω γιατί να ψάχνει με τον ήχο του κομπρεσέρ και να σκαλίζει τις άσπρες μου επιφάνειες. 

Ρυθμικό σολφέζ 1,5 ώρα. Ένα beat που δεν ταιριάζει με τα γούστα μου. Έχω τραγουδήσει τα πάντα. Δεν ταιριάζει τίποτα. Έχω μετρήσει 12μετρα. Ατέλειωτα μέτρα. Ολόκληρη συμφωνία. Επιστήμονες; Ρε ακούτε; Αλλάξτε beat ρε. Ένα βαλσάλι για μας τους ρομαντικούς! Σε βαλς βγαίνει ο 3 Τέσλα;

Και εκεί που λες ό τι είχα να θυμηθώ, το θυμήθηκα, ό τι μαλακία δεν θέλω να θυμάμαι,την θυμήθηκα και άντε να βγούμε πάνω σιγά σιγά κάνοντας αποσυμπίεση, ήρθε και το κέρασμα.  Το  ζουμάκι. Απεικόνιση χωρίς ζουμάκι και μετά απεικόνιση και με ζουμάκι. 

Και κάπως έτσι μέσα στην αντίδραση και το πείσμα έχουν περάσει 4 χρόνια. Μήπως τα Τέσλα έγιναν 4 ή 5 ή 6; Επιστήμονες; Ξέρει κανείς πότε θα μπορέσει κανείς να μπαίνει στον τάφο του Ινδού και να μένει όσο ένα κλικ; Να σου λέει ο ακτινολόγος, πες " φέτα ", πες " cheese " και τσουπ να τελειώνει το  μαγνητικό ρουφιανιλίκι;

Siemens; Ακούς; Ρουφιάνα Siemens...ακούς;

……………………

* Η Χριστίνα Λιναρδάκη έγραψε την ποιητική συλλογή "ΣΚΠ" εκδόσεις ΕΝάΝΤΙΑ, του οποίου η παρουσίαση θα γίνει τις επόμενες μέρες στην Αθήνα. 

Το βιβλίο ξεκινάει στο πρώτο μέρος με ποιήματα για την ms ( συμπτώματα-διάγνωση-φαρμακευτική αγωγή) και στο δεύτερο μέρος με ποιήματα που προδίδουν τους λόγους που προκάλεσαν την ms και συνήθως προκαλούν την ms.

Αφιερώνω στον 3 Τέσλα και σε όσους νταραβερίζονται με μαγνητικούς τομογραγράφους το παρακάτω ποίημα της Λιναρδάκη:

"Mediterranean Hospital"

Μάτια σφιγμένα δυνατά 

μέσα στον μαγνητικό τομογράφο

η φωνή του τεχνικού ραγισμένη 

μετά από μια αιωνιότητα

"τελειώσαμε " ανήγγειλε 

Λίγες μερες μετά 

η γνωμάτευση έγραφε 

" απομυελινωτικές εστίες "

ο νους μου άδειασε 

η Γη σταμάτησε ξαφνικά εκεί 

στις περιστρεφόμενες πόρτες του Mediterranean 

Οι διερχόμενοι δεν είχαν ιδέα. 

ΕΝΑ

ΕΝΑ

Μυθιστόρημα του Πασχάλη Λαμπαρδή από τις εκδόσεις Πατάκη,που κυκλοφόρησε φέτος το Φθινόπωρο.

Η πλοκή του μύθου ενδιαφέρουσα.

Οι ανατροπές καλούτσικες.

Έννοιες και προβληματισμοί σχετικά με την αληθινή αγάπη, την δικαίωση ναι ή όχι μέσω παραβατικών συμπεριφορών,την αξιοποίηση του νεκρού χρόνου ενός αριθμού φυλακισμένων σε αναζήτηση του χαμένου τους εαυτού με τη βοήθεια ενός άδικα φυλακισμένου ψυχολόγου, όπως και το πείσμα ενός ικανότατου πολιτικού στο να μην υποκύψει στο στημένο παιχνίδι του συστήματος παραμένοντας ακέραιος.

Γράφει λοιπόν:

Όλα τα μωρά στο μαιευτήριο είναι ίδια. Κανείς δεν έχει την πρόθεση να γίνει εγκληματίας ή φούρναρης, γιατρός ή ληστής. Αυτό που είχαμε όλοι κοινό ήταν η ανάγκη για επιβράβευση  και  φόβο απέναντι στην τιμωρία. Επίσης αντιγράφαμε συμπεριφορές των δικών μας για να καλύψουμε τις ανάγκες μας παίζοντας τέσσερις ρόλους:

• Του θύματος (συνήθως κλαίγοντας, γίνεται το δικό σου)
• Του επικριτή(εστιάζουμε και τονίζουμε τα λάθη των άλλων μόνο και μόνο για να τους κάνουμε να απολογηθούν)
• Του απόμακρου(κλεινόμαστε στον ευατό μας προσπαθώντας να κερδίσουμε την προσοχή των άλλων τους οποίους καθιστάμε και φταίχτες για ό,τι μας συμβαίνει)
• Του επιθετικού(επιβάλλομαι στον άλλο με φωνές και απειλές. Τον φοβερίζω για να μην κάνει ή ζητήσει κάτι. Στην πραγματικότητα όμως ο θυμός είναι καμουφλαρισμένος φόβος)

Αυτοί είναι οι ρόλοι είτε γεννήθηκες σε παράγκα είτε σε παλάτι.

  

ΚΡΥΜΜΕΝΟ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ

Μου έχει συμβεί να επιλέξω προορισμό ταξιδιού διαβάζοντας ένα βιβλίο, βλέπε Καρδαμύλη Μεσσηνίας, από το "Ο Ιούδας φιλούσε υπέροχα", αλλά να γυρίζω από ταξίδι και ψωνίζοντας τα σχολικά των παιδιών από το βιβλιοπωλείο του χωριού, να πέφτω πάνω στο παραπάνω βιβλίο μια αληθινής ιστορίας από την Κάσο δεν ξανάγινε.

Το βιβλίο διαβάζεται απνευστί. Όταν δε, έχεις γυρίσει από το νησί και μέσα από την αφήγηση συνειδητοποιείς, ότι αυτά τα μέρη τα είδες και τα περπάτησες ,τότε μπαίνεις πιο βαθιά στην ανάγνωση και εισπράτεις τις πληροφορίες έχοντας όλη την εικόνα.

Υπήρξαν μέρη που μου έκαναν εντύπωση, αλλά μέχρι εκεί. Αυτό το βιβλίο ήρθε για να ολοκληρώσει αυτό το μικρό ταξίδι,να λύσει τις απορίες μου,και αν και δεν το είχα για να μπει στα φαβορί, όλο και εδραιώνεται στην πρώτη θέση μαζί με τη Σύμη,τη Χάλκη και την Ανάφη.

Το βιβλίο μέσα από τον ήρωά του ξεκινά από την Κάσο, ταξιδεύει όπως και ο ίδιος στη Ρόδο, έχει συχνή αναφορά στη Σητεία, ανεβαίνει στην Αθήνα και στις Σπέτσες και καταλήγει στην αγαπημένη μου Παύλιανη, όπου και το τέλος του ήρωα.Το βιβλίο είναι η μυθιστορηματική βιογραφία του Μιχάλη Κουτλάκη από την Κάσο που, το 1943, συνελήφθη από Ιταλούς στρατιώτες και η οικογένεια του δεν τον ξαναείδε ποτέ. Όλο το νησί γνωρίζει τον λόγο της σύλληψής του,αλλά κανείς δεν μιλά. Ο χαμός του Μιχάλη Κουτλάκη, που ο πατέρας του υπήρξε ο δήμαρχος της Κάσου,θα παραμείνει από τότε το πιο καλά φυλαγμένο μυστικό της Κάσου.  

"Η ζωή φτιάχνει καλύτερες ιστορίες από τη φαντασία, είναι κάτι που το ξέρουν όλοι, γράφει στην κριτική του για το βιβλίο ο Κ.Γιαννακίδης. Όμως το πρόβλημα με τις ιστορίες της ζωής είναι τα σαφή όρια που έχουν. Η φαντασία σου επιτρέπει να πάρεις μία ιστορία και να την πας πέρα από το ουράνιο τόξο ή πιο μακριά και από το σκοτάδι. Η ζωή σε περιορίζει, όπως η γη με τη βαρύτητα. Που λέτε πιστεύω ότι αν η Σοφία Παπαϊωάννου ανέβαινε στο αερόστατο θα γύριζε πίσω με μία ωραία και καλογραμμένη ιστορία. Αλλά η Σοφία είναι μία καλή δημοσιογράφος. Και οι καλοί δημοσιογράφοι σέρνουν αλυσίδες στα πόδια, πατούν στη γη. Αν οι ιστορίες της φαντασίας πλέκονται από όνειρα, το ρεπορτάζ είναι φτιαγμένο από χώμα!

........................................................................................................................................................
(Εν καιρώ στις αναρτήσεις τις Κάσου θα προσθέσω πληροφορίες από το βιβλίο που αξίζει να συνοδεύουν τις φωτογραφίες.)

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ "ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ"

Το μουσείο της αθωότητας του Ορχάν Παμούκ

γράφει η Ελεάννα Βλαστού

Το παραδέχομαι, είναι το πρώτο βιβλίο του Ορχάν Παμούκ που διαβάζω μέχρι τέλους και το απόλαυσα. Δεν προσπαθώ να σας πείσω για τίποτα, άλλωστε οι 800 σελίδες έχουν τη δυνατότητα, εκ των προτέρων, να αποθαρρύνουν οποιονδήποτε αναγνώστη. Ένα πράγμα μπορώ να πω με σιγουριά, ότι το Μουσείο της Αθωότητας είναι μια παγίδα και γι’ αυτό ευθύνεται η πρώτη φράση «Ήταν η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μου, δεν το’ ξερα».

Είναι επίσης από τα λίγα βιβλία όπου η πλοκή είναι όντως αυτή που αναγράφεται στο οπισθόφυλλο και έχει ως εξής: γόνος πλούσιας οικογένειας, ο  Κεμάλ, αρραβωνιασμένος με την καλλιεργημένη και όμορφη Σιμπέλ, ερωτεύεται τη μακρινή φτωχή ξαδέλφη του Φισούν.   Στο  φόντο η συντηρητική  Κωνσταντινούπολη, του ‘70 και του ‘80, με μια πλούσια αστική τάξη να έρχεται κοντά στη Δύση επιδεικνύοντας πλούτη και καλοτυχία μέσω των τελευταίων ηλεκτρικών συσκευών, των δεξιώσεις στο ξενοδοχείο Χίλτον, των κηδειών που θυμίζουν χαρούμενες δεξιώσεις, σε μια πόλη όπου εξακολουθεί να είναι Ανατολή, εκεί όπου είναι απαγορευτικό το σεξ πριν το γάμο, λογοκρίνονται οι ταινίες στον κινηματογράφο, το αλκοόλ είναι λαθραίο και η διασκέδαση περιορίζεται στη κρατική μαυρόσπρη τηλεόραση.

Ο  εμμονικός, απελπισμένος έρωτας για τη Φισούν περνάει από δυο διαδρομές. Η μία είναι μια διαδρομή τοπογραφική με στάσεις,  στη Κωνσταντινούπολη και την ιστορία της. Πραξικοπήματα μαζί με εικόνες του Βοσπόρου, μυρωδιές από τη θάλασσα και τα πεύκα, χαλβαδόπιτες και κουλούρια από τους πλανόδιους πωλητές ρακί, υπαίθρια σινεμά με γκαζόζα Μελτέμ. Από την περιγραφή της πόλης περνούμε σε μια εσωτερική περιπλάνηση. Ο Ορχάν Παμούκ (1952, Νόμπελ Λογοτεχνίας 2006) μετατρέπει το απλοϊκό της ιστορίας σ’ ένα αργόσυρτο βύθισμα στον γεμάτο διακυμάνσεις κόσμο του ήρωά του.

Τα βασικά θέματα του βιβλίου αφορούν την ευτυχία και το σωστό της χρόνο, τον χρόνο που επουλώνει και σημαδεύει, την απώλεια και τον πόνο της, το μοναχικό δρόμο της αφοσίωσης. Με αφηγητή ένα προνομιούχο ήρωα όπου θεωρεί την ευτυχία κληρονομικό αγαθό, ο Παμούκ γίνεται ανελέητος μαζί του. Ο Κεμάλ διεκδικεί τη Φισούν (και μαζί την ευτυχία που εκείνη θα του φέρει) και συλλέγει όλα τα αντικείμενα που την αφορούν, η εμμονή του συρρικνώνεται σε αντικείμενα που εκείνη έχει ακουμπήσει (σκουλαρίκια, γόπες, ζωγραφιές, αλατιέρες, κοκαλάκια) και αυτά αποκτούν  μια παρηγορητική δύναμη.

Τα αντικείμενα αναδεικνύονται ως πρωταρχικής σημασίας. Αυτά είναι που συγκεντρώνουν και αναδεικνύουν τη μνήμη. «Τα πράγματα που έχουν μείνει πίσω από τις ευτυχισμένες στιγμές, κρύβουν, με επιμονή μεγαλύτερη από των ανθρώπων που μας τις πρόσφεραν, αναμνήσεις, χρώματα, απτικές και οπτικές ηδονές από εκείνες  τις στιγμές».

Ο Κεμάλ φτιάχνει ένα Μουσείο Αναμνήσεων, όπως θα έκανε ένας ανθρωπολόγος, πιστεύοντας ότι αν εκθέσει τα αντικείμενα που έχει συλλέξει, θα δώσει νόημα στα χρόνια που έζησε. Στην πραγματικότητα, είναι μια συλλογή που συνθέτει την ιστορία ενός έρωτα, αν και -κατά τη γνώμη μου- έστω και αν κανείς δεν ξέρει ότι ζει την πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής του, όταν τη ζει, ο καλύτερος τρόπος να κρατήσει κάποιος την ευτυχία είναι να συνειδητοποιεί ότι είναι ευτυχισμένος.

------------------------------------------------------------------------------------

Τελικά υπάρχουν και άλλοι κρυφο-γλυκανάλατοι σε αυτόν τον κόσμο. 

Ζουν και αυτοί με το καλοκαίρι κρυμμένο στη τσέπη. Φτιάχνουν κι αυτοί το δικό τους μουσείο. Τι και αν δεν είναι τα πράγματα που ακούμπησε ο μεγάλος τους έρωτας; 

Είναι όμως ένα κοχύλι πάνω στο γραφείο (βλέπε γραφείο Μήτσου),μια φωτογραφία,ένα τραγούδι,ένα φουλάρι αρωματισμένο,ένα ζευγάρι σκουλαρίκια,ένα βιβλίο που διάβαζαν στην παραλία, γεμάτο άμμο και τσαλακωμένα φύλλα...

Από την Κάσο έχω στην τσάντα μου το κομματάκι της βάρκας στη Χέλατρο.

Από την Κρήτη μια σειρά ηλιοβασιλέματα και μια φωνή που με σέρνει στη χώρα του prive.

Δυο ταξίδια,δυο τραγούδια!

You are so beautiful και That's all I need to Know.

Επίσης, εδώ και ένα μήνα κάνω μια υπέρ-προσπάθεια να τελειώσω το υπέροχο "Μουσείο της Αθωότητας" του Ορχάν Παμούκ.

Τώρα που το καλοσκέφτομαι μάλλον δεν θέλω να τελειώσει.

Φοβάμαι ότι άλλο ένα ταξίδι θα τελειώσει, αυτό στην Κωνσταντινούπολη του 1975, φοβάμαι ότι η Φισούν θα πει το οριστικό "όχι" στον κακομοίρη τον Κεμάλ, αλλά και διότι θα αποχωριστώ αυτές τις 800 σελίδες, που τις κουβαλούσα μαζί μου όλο το καλοκαίρι.

Γίνεται να τελειώσει το καλοκαίρι;

Όπου Παμούκ και καλοκαίρι 2014.

Όπου Joe Cocker και καλοκαίρι 2014.

Όπου ηλιοβασίλεμα και καλοκαίρι του 2014...όλα εκθέματα του δικού μου "Μουσείου της Αθωότητας". 

ΣΟΕ