Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου 2014

ΒΟΥΡΑ: Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΟΥΡΑΪΚΟ ΠΟΤΑΜΟ

Μια φορά κι έναν καιρό ο Ηρακλής καψουρεύτηκε τη Βούρα. 
Η Βούρα όμως, ήταν κάτοικος Διακοπτού και για να την φτάσει ο Ηρακλής άνοιξε ένα πέρασμα, το σημερινό φαράγγι του Βουραϊκού ποταμού. Έτσι ο έρωτας δεν έμεινε ανεκπλήρωτος, αντίθετα είναι γνωστός έως σήμερα και το δίδαγμα από αυτή την υπέρβαση - 22 χιλιόμετρα- είναι προφανές και για τους άντρες και για τις γυναίκες.

Κι αφού μας έκανε μάγκες ο Ηρακλής και φτιάχνει το φαράγγι με τον ποταμό, έρχεται ο Τρικούπης,ο οποίος προωθούσε τις γραμμές μικρού εύρους γιατί έβλεπε ότι το "μικρό" τρένο έχει μεγαλύτερη ευελιξία, αληθινό προσόν για μια ορεινή χώρα, αλλά ήταν και οικονομικότερο στην κατασκευή του και τον Μάρτιο του 1889 η κυβέρνηση του αποφασίζει την κατασκευή της γραμμής, από το Διακοπτό στα Καλάβρυτα.
Η μελέτη ανατίθεται σε Γάλλους επιστήμονες. Τα στοιχεία της αποκαλύπτουν ότι το κόστος της κατασκευής θα έφτανε το 1.000.000 δραχμές, ενώ για αμαξωτό δρόμο θα ξεπερνούσε το 1.100.000. Ακόμη, ότι το κόστος για κάθε μετακινούμενο άτομο και κάθε τόνο εμπορευμάτων θα πλησίαζε στην περίπτωση του τρένου τις 2,30 δραχμές, ενώ οδικώς η μετακίνηση του επιβάτη θα έφτανε τις 5 δραχμές και των εμπορευμάτων τις 15 δραχμές για κάθε τόνο. Καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο χρόνος τον οποίο θα απαιτούσε η κατασκευή σιδηροδρομικού δικτύου ήταν οι δέκα μήνες.
Η σύμβαση της κατασκευής του δικτύου του Οδοντωτού και της εκμετάλλευσης του για 92 χρόνια υπογράφεται με τους "Σιδηρόδρομους-Πειραιώς-Αθηνών-Πελοποννήσου" (ΣΠΑΠ) και το ελληνικό δημόσιο. Ένα χρόνο μετά την υπογραφή της πρώτης σύμβασης, αποφασίζει να κατασκευαστεί το τμήμα Καλάβρυτα μέχρι Τρίπολη, με μήκος 90χλμ. και κόστος 3.900.000 δραχμές.
Στο μεταξύ η κατασκευή του τμήματος από το Διακοπτό ως τα Καλάβρυτα ανατίθεται στον Γάλλο εργολάβο Ατόν. Πολλοί τον διαδέχονται, το προβλεπόμενο δεκάμηνο γίνεται 5ετία, και το ένα 1.000.000 δραχμές διογκώνεται σε 3.500.000 δραχμές. Αυτές οι υπερβάσεις θα γίνουν η αιτία για μην πραγματοποιηθεί ποτέ η συνέχεια της γραμμής μέχρι την Τρίπολη!"(odontotos.com)10 Μαρτίου του 1896 έγιναν τα εγκαίνια και το 2003 ξεκίνησε η ανακαίνιση του. 
Το τρενάκι λοιπόν του Οδοντωτού, ρίχνει τα "δόντια" του για να ανέβει ή να κατέβει στα σημεία με κλίση αναπτύσσοντας την ιλιγγιώδη ταχύτητα των 12 χιλιομέτρων.


Οι ιδέες για μια εκδρομή στην περιοχή ποικίλουν, όπως και η διάθεση του καθενός.Ξεκινώντας από το απλό, δηλαδή ανεβαίνω μέχρι τα Καλάβρυτα ό,τι είδα είδα από το αυτοκίνητο και συνεχίζω με μάσα - ξάπλα. Τα ξενοδοχεία άπειρα.

Άλλη εκδοχή, μένω Διακοπτό και την βγάζω παραλία.
Τρίτο σενάριο κάνω εκδρομές είτε με το αυτοκίνητο,είτε με τα πόδια βάζοντας και τον Οδοντωτό στο παιχνίδι σε μονή διαδρομή, με επιστροφή ποδαράτο, ή πάνω-κάτω τρένο. Τέλος, το τουρ μπορεί να ολοκληρωθεί με επίσκεψη στο Μ. Σπήλαιο, στο Σπήλαιο των Λιμνών,στο Πλανητέρο και στην Κλειτορία επιστρέφοντας από την πίσω μπάντα.Μπορεί οι στροφές να είναι ενοχλητικές, αλλά και η Εθνική Οδός είναι ένα δράμα. Τραγική η κατάσταση για δρόμο με διόδια. Άσε που σκέφτομαι το σοκ όλων των ξένων που έρχονται από Πάτρα και αντικρίζουν αυτό το χάλι...


Η δική μου εκδρομή είχε σαν στόχο τον γάμο μιας φίλης και το ταξίδι με το τρενάκι στο ανέβασμα Διακοπτό- Ζαχλωρού και 12,5 χιλιόμετρα πεζοπορίας στο κατέβασμα, πίσω στο Διακοπτό.

Είμαι περήφανη γι αυτό το περπάτημα, μετά από γλέντι γάμου με Καλαματιανά και Πεντοζάλη, σε ένα τραπέζι με χορευταράδες, με αρνί στη σούβλα και ένα γευστικότατο ψητό φούρνου με πατάτες οφτές,αφού ο γαμπρός ήταν σύντεκνος από το Ρέθυμνο.


Πλατάνια,κυκλάμινα,κρόκος,ελιές,βουνίσιο τσάι,ζωντανά και πεθαμένα καβούρια,βατράχια,ακρίδες,βράχια,το ποτάμι μόνιμη συντροφιά με μεγάλη ροή για τέτοια εποχή,τούνελ,γεφύρια,πεταλούδες,σαύρες και ανά διαστήματα το σφύριγμα του τρένου για να απομακρυνθούμε από τις γραμμές.


Η διαδρομή έχει στάσεις με σπιτάκια που αναγράφεται το όνομα της στάσης και μεγάλες πινακίδες σου εξηγούν αυτό που βλέπεις κάθε φορά π.χ τα πετρώματα, τα φυτά κ.τ.λ.



Να πάτε όσοι δεν έχετε πάει. Αν βρεθείτε χειμώνα, καλό είναι να μείνετε Καλάβρυτα. Αν πάλι πάτε καλοκαίρι, ένα μπανάκι στην Εγκάλη Διακοπτού με θέα τα βράχια και τη Εθνική, όπως και ένα καφεδάκι απέναντι από το Σταθμό ή μια μερίδα καλαμαράκια στην ταβέρνα "Κοχύλι" στο λιμανάκι του  Διακοπτού...
Θα σας αρέσει!





























ΑΠΟΣΤΑΣΕΙΣ ΜΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΑΠΟ ΖΑΧΛΩΡΟΥ.









ΚΑΤΑΡΡΑΚΤΗΣ




ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ




ΨΟΦΙΟΣ ΑΦΟΡΔΑΚΟΣ










Mayday
Μη σας βρει το τρένο μέσα σε τούνελ. 
Ο χώρος είναι ελάχιστος.
Το "όλοι καλοί χωράνε", δεν ισχύει εδώ.
Βγάλτε τα ακουστικά από τα αυτιά για λίγο.
Το ακούτε αργότερα αυτό "το τρένο".












Πέμπτη 11 Σεπτεμβρίου 2014

Σ.Κ. ΣΤΟ ΔΙΑΚΟΠΤΟ

Σαββατοκύριακο 13-14.09.2014 για γάμο στο Διακοπτό.

Πολλά μπορεί να δει κανείς μένοντας στο Διακοπτό.
Αυτό όμως που αξίζει είναι μια βόλτα με τον Οδοντωτό.



Έχω κάποια εικόνα από τα παιδικά μου χρόνια, αλλά λίγα πράγματα. Ελπίζω να καταφέρω να μπω και να τραβήξω φωτογραφίες από τη διαδρομή.
Το πρόγραμμα έχει μπάνιο, γάμο, τραπέζι και την άλλη μέρα ανέβασμα με το τρένο και κατέβασμα με τα πόδια.
Αναμείνατε...


ΑΝΟΙΞΗ 2013



ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ



Πρώτη μέρα σήμερα και δεν μπορώ να πω, είχαμε κέφι.
Τετάρτη Δημοτικού ο ένας, Δευτέρα άλλος.
Γνωρίσαμε και τις βοηθούς θηριοδαμαστή - δασκάλες για φέτος και είμαστε έτοιμοι για την εξημέρωση των θηρίων.
Αν μάθουν και κάτι, τότε θα έχουμε πιάσει το 100%.
Ο κύριος Λοβέρδος έστειλε τα βιβλία στην ώρα τους. Οι δάσκαλοι στις τάξεις.
Δύο ειδικότητες λείπουν, καθότι το δικό μας σχολείο είναι πρότυπο, αλλά σύντομα θα τρέξει το επτάωρο πρόγραμμα.
Κοινώς η πρώτη μέρα μας βρίσκει με το κλειδί στο χέρι.
Καλή σχολική χρονιά!

Δευτέρα 8 Σεπτεμβρίου 2014

"KATARA" ΣΤΟΝ ΚΟΛΠΟ ΤΗΣ ΒΑΡΚΙΖΑΣ


Ο πάμπλουτος πρώην ηγέτης του Κατάρ, Εμίρης Χαμάντ Μπιν Χαλίφα Αλ Θανί (και ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα)

Η υπερπολυτελής θαλαμηγός των 124 μέτρων , "Katara", που αρχικά είχε το όνομα «Crystal» και μετονομάστηκε όταν πέρασε στα χέρια του Εμίρη, τον εντυπωσίασε από την πρώτη στιγμή και έτσι το αγόρασε καταβάλλοντας το ποσό τον 300 εκατ. δολαρίων! Το «Κatara» mega yacht διαθέτει ένα κήτος από χάλυβα και αλουμίνιο σε μια υπερκατασκευή, χάρη στην οποία στηρίζεται το βάρος του, που φτάνει τους δεκατρείς τόνους. Το σκάφος κατασκευάστηκε το 2010 στο γερμανικό ναυπηγείο Larssen, που είναι το σημαντικότερο ναυπηγείο κατασκευής μεγάλων γιοτ στον κόσμο. Σε αυτό έχει ναυπηγηθεί και το «Louna», ένα από τα μεγαλύτερα σκάφη του κόσμου, που ανήκει στον γνωστό Ρώσο πολυεκατομμυριούχο Ρομάν Αμπράμοβιτς. 
Το «Κatara» διαθέτει επτά καταστρώματα, ένα υπόστεγο και δύο χώρους-«μαξιλάρια» για προσγείωση ελικοπτέρων. Εντυπωσιακό είναι ότι το σκάφος των εκατόν είκοσι τεσσάρων μέτρων μήκους και πλάτους δεκαεννέα μέτρων διαθέτει κατάλληλα διαμορφωμένους χώρους με θαλασσινό νερό, όπου μπορεί να φιλοξενήσει τα σκάφη υπηρεσίας για τις καθημερινές μετακινήσεις των επιβατών του, αλλά και ένα υποβρύχιο που έχει τη δυνατότητα να καταδυθεί σε βάθος μέχρι εκατό μέτρα.
ΠΗΓΗ: corfuland.gr
.......................................................................................................................................
«Όπως είπε και ένας Βραζιλιάνος γιατρός... "Στην Βραζιλία δαπανούν 300% περισσότερα χρήματα για προσθετικές στήθους και προβλήματα στύσης από ότι για τη θεραπεία του Αλτσχάιμερ... σε λίγα χρόνια θα έχουμε 70χρονες με πλούσιο και στητό στήθος και 80χρονους με πλήρη στύση και δεν θα θυμούνται γιατί τα χρειάζονται"». 



Πέμπτη 4 Σεπτεμβρίου 2014

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΔΗΜΟ M.


Όλα καλά προς το παρόν!
Τέρας-Φανή=1-1
Άσκηση και απώλεια βάρους, είπε ο Δήμος!
Μα συγνώμη, ζυγίζεις ασθενή που μόλις έχει έρθει από διακοπές στην Κρήτη;
Οι εξετάσεις έδειξαν ότι ρακί δεν πίνω, αλλά τους ρακομεζέδες τους τσακίζω.
Γεια και χαρά σου Δήμο, ραντεβού τον Φλεβάρη.


Τετάρτη 3 Σεπτεμβρίου 2014

ΔΕΝ ΘΑ ΜΕ ΞΕΧΑΣΕΙΣ( ΑΝΤΩΝΗΣ ΒΑΡΔΗΣ)

Την Πέμπτη 4 Σεπτεμβρίου, συγγενείς, φίλοι και συνεργάτες θα πουν τελικά το τελευταίο «αντίο» στον Αντώνη Βαρδή, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 66 ετών τα ξημερώματα της Τρίτης στο Νοσοκομείο ΥΓΕΙΑ μετά από πολυετή μάχη με την επάρατη νόσο.

Το καλυτερό μου δικό του τραγούδι 
Δεν θα με ξεχάσεις

"Δεν θα με ξεχάσεις...θα μαι ρυτίδα στη μορφή σου, πριν γεράσεις!"

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ "ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ"




Το μουσείο της αθωότητας του Ορχάν Παμούκ
γράφει η Ελεάννα Βλαστού
Το παραδέχομαι, είναι το πρώτο βιβλίο του Ορχάν Παμούκ που διαβάζω μέχρι τέλους και το απόλαυσα. Δεν προσπαθώ να σας πείσω για τίποτα, άλλωστε οι 800 σελίδες έχουν τη δυνατότητα, εκ των προτέρων, να αποθαρρύνουν οποιονδήποτε αναγνώστη. Ένα πράγμα μπορώ να πω με σιγουριά, ότι το Μουσείο της Αθωότητας είναι μια παγίδα και γι’ αυτό ευθύνεται η πρώτη φράση «Ήταν η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μου, δεν το’ ξερα».



Είναι επίσης από τα λίγα βιβλία όπου η πλοκή είναι όντως αυτή που αναγράφεται στο οπισθόφυλλο και έχει ως εξής: γόνος πλούσιας οικογένειας, ο  Κεμάλ, αρραβωνιασμένος με την καλλιεργημένη και όμορφη Σιμπέλ, ερωτεύεται τη μακρινή φτωχή ξαδέλφη του Φισούν.   Στο  φόντο η συντηρητική  Κωνσταντινούπολη, του ‘70 και του ‘80, με μια πλούσια αστική τάξη να έρχεται κοντά στη Δύση επιδεικνύοντας πλούτη και καλοτυχία μέσω των τελευταίων ηλεκτρικών συσκευών, των δεξιώσεις στο ξενοδοχείο Χίλτον, των κηδειών που θυμίζουν χαρούμενες δεξιώσεις, σε μια πόλη όπου εξακολουθεί να είναι Ανατολή, εκεί όπου είναι απαγορευτικό το σεξ πριν το γάμο, λογοκρίνονται οι ταινίες στον κινηματογράφο, το αλκοόλ είναι λαθραίο και η διασκέδαση περιορίζεται στη κρατική μαυρόσπρη τηλεόραση.
Ο  εμμονικός, απελπισμένος έρωτας για τη Φισούν περνάει από δυο διαδρομές. Η μία είναι μια διαδρομή τοπογραφική με στάσεις,  στη Κωνσταντινούπολη και την ιστορία της. Πραξικοπήματα μαζί με εικόνες του Βοσπόρου, μυρωδιές από τη θάλασσα και τα πεύκα, χαλβαδόπιτες και κουλούρια από τους πλανόδιους πωλητές ρακί, υπαίθρια σινεμά με γκαζόζα Μελτέμ. Από την περιγραφή της πόλης περνούμε σε μια εσωτερική περιπλάνηση. Ο Ορχάν Παμούκ (1952, Νόμπελ Λογοτεχνίας 2006) μετατρέπει το απλοϊκό της ιστορίας σ’ ένα αργόσυρτο βύθισμα στον γεμάτο διακυμάνσεις κόσμο του ήρωά του.
Τα βασικά θέματα του βιβλίου αφορούν την ευτυχία και το σωστό της χρόνο, τον χρόνο που επουλώνει και σημαδεύει, την απώλεια και τον πόνο της, το μοναχικό δρόμο της αφοσίωσης. Με αφηγητή ένα προνομιούχο ήρωα όπου θεωρεί την ευτυχία κληρονομικό αγαθό, ο Παμούκ γίνεται ανελέητος μαζί του. Ο Κεμάλ διεκδικεί τη Φισούν (και μαζί την ευτυχία που εκείνη θα του φέρει) και συλλέγει όλα τα αντικείμενα που την αφορούν, η εμμονή του συρρικνώνεται σε αντικείμενα που εκείνη έχει ακουμπήσει (σκουλαρίκια, γόπες, ζωγραφιές, αλατιέρες, κοκαλάκια) και αυτά αποκτούν  μια παρηγορητική δύναμη.
Τα αντικείμενα αναδεικνύονται ως πρωταρχικής σημασίας. Αυτά είναι που συγκεντρώνουν και αναδεικνύουν τη μνήμη. «Τα πράγματα που έχουν μείνει πίσω από τις ευτυχισμένες στιγμές, κρύβουν, με επιμονή μεγαλύτερη από των ανθρώπων που μας τις πρόσφεραν, αναμνήσεις, χρώματα, απτικές και οπτικές ηδονές από εκείνες  τις στιγμές».
Ο Κεμάλ φτιάχνει ένα Μουσείο Αναμνήσεων, όπως θα έκανε ένας ανθρωπολόγος, πιστεύοντας ότι αν εκθέσει τα αντικείμενα που έχει συλλέξει, θα δώσει νόημα στα χρόνια που έζησε. Στην πραγματικότητα, είναι μια συλλογή που συνθέτει την ιστορία ενός έρωτα, αν και -κατά τη γνώμη μου- έστω και αν κανείς δεν ξέρει ότι ζει την πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής του, όταν τη ζει, ο καλύτερος τρόπος να κρατήσει κάποιος την ευτυχία είναι να συνειδητοποιεί ότι είναι ευτυχισμένος.
------------------------------------------------------------------------------------

Τελικά υπάρχουν και άλλοι κρυφο-γλυκανάλατοι σε αυτόν τον κόσμο. 
Ζουν και αυτοί με το καλοκαίρι κρυμμένο στη τσέπη. Φτιάχνουν κι αυτοί το δικό τους μουσείο. Τι και αν δεν είναι τα πράγματα που ακούμπησε ο μεγάλος τους έρωτας; 
Είναι όμως ένα κοχύλι πάνω στο γραφείο (βλέπε γραφείο Μήτσου),μια φωτογραφία,ένα τραγούδι,ένα φουλάρι αρωματισμένο,ένα ζευγάρι σκουλαρίκια,ένα βιβλίο που διάβαζαν στην παραλία, γεμάτο άμμο και τσαλακωμένα φύλλα...

Από την Κάσο έχω στην τσάντα μου το κομματάκι της βάρκας στη Χέλατρο.

Από την Κρήτη μια σειρά ηλιοβασιλέματα και μια φωνή που με σέρνει στη χώρα του prive.
Δυο ταξίδια,δυο τραγούδια!


Επίσης, εδώ και ένα μήνα κάνω μια υπέρ-προσπάθεια να τελειώσω το υπέροχο "Μουσείο της Αθωότητας" του Ορχάν Παμούκ.
Τώρα που το καλοσκέφτομαι μάλλον δεν θέλω να τελειώσει.
Φοβάμαι ότι άλλο ένα ταξίδι θα τελειώσει, αυτό στην Κωνσταντινούπολη του 1975, φοβάμαι ότι η Φισούν θα πει το οριστικό "όχι" στον κακομοίρη τον Κεμάλ, αλλά και διότι θα αποχωριστώ αυτές τις 800 σελίδες, που τις κουβαλούσα μαζί μου όλο το καλοκαίρι.
Γίνεται να τελειώσει το καλοκαίρι;

Όπου Παμούκ και καλοκαίρι 2014.

Όπου Joe Cocker και καλοκαίρι 2014.

Όπου ηλιοβασίλεμα και καλοκαίρι του 2014...όλα εκθέματα του δικού μου "Μουσείου της Αθωότητας". 





ΣΟΕ