Δευτέρα 17 Μαρτίου 2014
Σάββατο 15 Μαρτίου 2014
ΣΑΛΙΑΡΙΖΟΝΤΑΣ ΣΤΗ ΣΗΤΕΙΑ
Πρόκειται για μια πρωτότυπη, ρομαντική πρωτοβουλία υπό τον τίτλο «This is a good kiss spot» (εδώ είναι ένα ωραίο μέρος για φιλί) που συγκεντρώνει όλα εκείνα τα μέρη που είναι ιδανικά για ένα φιλί!
«Όμορφα σημεία για ένα φιλί» θα μπορούσε να είναι ο τίτλος για την παρέα των street artists από την Ιταλία που διάλεξαν τα καλύτερα σημεία για φίλημα, τα σημάδεψαν και τα προτείνουν.
Από την πρότασή τους δε λείπει η Κρήτη όπου έχουν ήδη σημαδέψει μια παραλία στη Σητεία! Είναι μια ιδιαίτερη, ρομαντική και φυσικά πρωτότυπη πρωτοβουλία που έχει πάρει διαστάσεις παγκοσμίως.
Η παρέα των Ιταλών street artists ψάχνει σε όλες τις χώρες ανθρώπους που θα διαδώσουν αυτό το ερωτικό μήνυμα. Μικρά stickers με την πληροφορία «Εδώ είναι ωραίο μέρος για να φιληθείτε» (This is a good kiss spot) ξεφυτρώνουν σε προσεκτικά επιλεγμένα σημεία σε κάθε χώρα του πλανήτη.
Τα μυστηριώδη και ευρηματικά παιδιά που αποτελούν την παρέα από την Ιταλία ονομάζονται art collective 0707 και ξεκίνησαν αυτή την εκστρατεία με τα stickers ανανεώνοντας συνεχώς τη σχετική τους σελίδα στο facebook με κάθε νέα καταχώρηση από κάθε γωνιά του κόσμου.
Νέα Υόρκη, Λονδίνο, Σίδνει, Ρώμη, Παρίσι, Βουδαπέστη, Σητεία είναι πόλεις στις οποίες έχουν προταθεί γραφικά σημεία κοντά σε γέφυρες, παγκάκια, αυτοκίνητα στο πλαίσιο της καμπάνιας «Εδώ είναι ωραίο σημείο για ένα φιλί» (This is a good kiss spot).
πηγή kritionline
Ξέραμε ότι στη Σητεία έχει τους πιο νόστιμους λουκουμάδες. Νομίζαμε ότι τα σιρόπια σταματούν στα πιάτα του Μητσακάκη. Που να φανταστούμε πως κάποιοι θα επιλέξουν μαζί με την Ν.Υόρκη, το Λονδίνο, το Παρίσι, τη Βουδαπέστη και τη Σητεία για να φιληθούν. Εξαιρείται το Γαλλικό φιλί που έχει πάρει Π.Ο.Π και δεν είμαστε τώρα για μηνύσεις.
Αλήθεια, το ιδανικό μέρος για να πιεις την γκαζόζα σου πιο είναι;
ΠΡΩΙΝΟ ΣΑΒΒΑΤΟΥ.
Η μιμόζα μου
Το τέταρτο κρινάκι μου! Την μέρα όμορφο, το βράδυ μοσχομυριστό.
Η θέα της ανθισμένης βερικοκιάς από το παράθυρο της κουζίνας κάνει το πλύσιμο των πιάτων παιχνίδι.
Το Goji Berry προσπαθεί να μπει στη διατροφή μας. Μπα....
Ο γάτος "Tramp" ρεκλάρει ασφαλής από τον σκύλο "Sushi"!( Για σένα Χρυσάνθη).
Το τέταρτο κρινάκι μου! Την μέρα όμορφο, το βράδυ μοσχομυριστό.
Η θέα της ανθισμένης βερικοκιάς από το παράθυρο της κουζίνας κάνει το πλύσιμο των πιάτων παιχνίδι.
Το Goji Berry προσπαθεί να μπει στη διατροφή μας. Μπα....
Ο γάτος "Tramp" ρεκλάρει ασφαλής από τον σκύλο "Sushi"!( Για σένα Χρυσάνθη).
Παρασκευή 14 Μαρτίου 2014
Ο ΤΡΟΜΠΟΝΟΚΟΧΥΛΑΝΘΡΩΠΟΣ STEVE TURRE ΣΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ
Έχουν περάσει πολλά χρόνια, πάνω από δέκα, που άκουσα τον Turre στο Half Note μια Μ.Πέμπτη βράδυ. Πέρα από την μουσική του στο όργανο είχε παίξει και με τα κοχύλια. Καταφέραμε τότε να πάρουμε ασπρόμαυρες φωτογραφίες, από τις οποίες, του στείλαμε ένα μέρος και τις υπόλοιπες έχουμε στο σαλόνι, να μας θυμίζουν εκείνη την όντως Μεγάλη Πέμπτη. Το τραγούδι που με τρελαίνει είναι το Ayer lo vi llorar, από τον δίσκο "STEVE TURRE".
.................................................................................................................................
Μιλώντας γι' αυτόν, ξέρουμε ότι αναφερόμαστε στον πιο σπουδαίο τρομπονίστα της σύγχρονης jazz κι έναν από τους πιο ολοκληρωμένους μουσικούς των τελευταίων δεκαετιών. Επίσης, σε έναν σπεσιαλίστα της μουσικής τέχνης των κοχυλιών, μια καλλιτεχνική ιδιαιτερότητα που ο Steve Turre έχει αναπτύξει από το 1970 και μας παρουσιάζει live στις 12/3 στο Μέγαρο Μουσικής.
Πολύ εύκολα θα μπορούσε να θεωρήσει κάποιος ότι το να παίζεις και να βγάζεις μουσική μέσα από τα όστρακα θαλάσσιων κοχυλιών, ειδικά αν είσαι επιδέξιος μουσικός δύσκολων πνευστών οργάνων, είναι επιπλέον ένα «κόλπο», ένα gimmick για να τραβήξεις περισσότερο τη μουσική επάνω σου. Στην περίπτωση του Αμερικανού τρομπονίστα Steve Turre αυτό θα μπορούσε να είναι και μια καλή πιθανότητα αν αναλογιστούμε ότι ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στα τέλη των ’60s δίπλα σε έναν μετρ των μουσικών gimmicks, τον Rahsaan Roland Kirk, ο οποίος έπαιζε τενόρο σαξόφωνο, φλάουτο αλλά και δύο πνευστά δικής του επινόησης –manzello και stritch–, ενώ πολλές φορές έπαιζε δύο και τρία ταυτόχρονα!
Περίπου την ίδια εποχή αλλά και λίγο μετά, στα 20something του, ο Steve Turre συνεργάστηκε τόσο με τον Carlos Santana όσο και με τον Ray Charles, αποκτώντας έτσι μια πλατιά μουσική εμπειρία στο rock, στη latin μουσική και τη soul πέρα από τη σύγχρονη jazz. Την ίδια εποχή βέβαια –με την προτροπή του Kirk– άρχισε να πειραματίζεται και να μελετάει τη μουσική από κοχύλια και ξεκίνησε μια μεγάλη συλλογή από όστρακα, καθένα εκ των οποίων θα μπορούσε τελικά να παράξει μια μικρή ή μεγαλύτερη ηχητική έκταση. Η ιδέα της μουσικής/καλλιτεχνικής χρήσης των κοχυλιών ήταν σε συνεχή εξέλιξη σε όλη την πορεία του ως τρομπονίστα, όμως ήρθε σε μια εκφραστική ωρίμανση αργότερα, το 1993, με την έκδοση και την κυκλοφορία του άλμπουμ του «Sanctified shells», όπου ακούγεται για πρώτη φορά ολοκληρωμένη αυτή η ιδιαίτερη τζαζική όψη/άποψη του Steve Turre.
Ο Αμερικανός μουσικός είναι μεν καινοτόμος, αλλά δεν ανήκει στους μεγάλους μοντερνιστές της jazz, ούτε χρησιμοποιεί extreme τεχνικές στην ολοκλήρωση των μυστικών ιδεών του. Αντίθετα, απλώνει τις επιλογές του με τη μεγαλύτερη δυνατή αισθητική ευρύτητα και αντλεί από τον πυρήνα κάθε στιλ και είδους. Αν δούμε τις συνεργασίες του εδώ και 40 χρόνια, θα διαπιστώσουμε ότι είναι πολυάριθμες – αν όχι αναρίθμητες! Απλώς αναφέρουμε τον Art Blakey και τους Jazz Messengers, την ορχήστρα των Thad Jones και Mel Lewis, τον Chico Hamilton, τον Woody Shaw, τον McCoy Tyner, τον Dexter Gordon, τον Slide Hampton, τον Poncho Sanchez, τον Hilton Ruiz, τον Tito Puente, τον Lester Bowie και άλλους πολλούς. ουσιαστικά ένα «Who’s who» της νεότερης jazz.
Από το 1985 μέχρι σήμερα, εξάλλου, αποτελεί σταθερό μέλος της ορχήστρας του φημισμένου τηλεοπτικού «Saturday Night Live», ενώ είχαμε την ευκαιρία να τον γνωρίσουμε στη χώρα μας live ως μέλος της United Nation Orchestra του Dizzy Gillespie ή της Brass Fantasy του τρομπετίστα Lester Bowie. Φυσικά, και από το «Half Note Jazz Club». Το πιο σημαντικό όμως στην περίπτωσή του είναι η μουσική – μια μουσική που, με επίκεντρο την straight jazz, απλώνεται παν-στιλιστικά σε ποικίλες διεθνικές όψεις της μουσικής (latin, world κ.ο.κ. ). Μια μουσική που καταγράφεται σε μια εκτενή δισκογραφία από την οποία μπορούμε να επισημάνουμε κάποια highlights όπως το προαναφερθέν «Sanctified shells», το «Rhythm within» (με Pharoah Sanders και Herbie Hancock ), το «Steve Turre» (που είναι μια υπέροχη σύμπραξη jazz και αφροκουβανισμού/αφροβραζιλιανισμού ), το «Lotus ower» (που μας ταξιδεύει αλλού ), το «In the spur of the moment» (με τον Ray Charles στο πιάνο ), το «The spirits up above» (με κολτρεϊνική αίσθηση ), το περσινό «Woody’s delights» κ.λπ.
Πηγή Αθηνόραμα
Τρίτη 11 Μαρτίου 2014
Σάββατο 8 Μαρτίου 2014
ΧΟΡΕΨΕ ΤΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΜΟΥ
Χόρεψε τη διαδρομή μου
Δράση αλληλεγγύης για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας
Το Σάββατο 8 Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, η ActionAid σας καλεί να συμμετάσχετε σε μια χορευτική βόλτα στο κέντρο της Αθήνας στους ρυθμούς της ομάδας κρουστών Batala.
Στους ήχους των βραζιλιάνικων κρουστών θα περάσουμε από τα στενά της Αθήνας όπου καθημερινά γυναίκες υφίστανται βία, διακρίσεις, ρατσισμό και ξενοφοβία. Η χορευτική βόλτα θα ξεκινήσει από την πλατεία Μοναστηρακίου στις 19.30 και κρατώντας φωτεινά sticks, πανό και χρωματιστά μηνύματα αλληλεγγύης θα περπατήσουμε στα στενά περνώντας από τη στέγη τουΣυνΑθηνά (απέναντι από τη Βαρβάκειο) και θα καταλήξουμε στο μπαρ Μπούφος(Καρόρη 4, συμβολική είσοδος 5€). Εκεί από τις 21.30 η ηθοποιός Έλενα Παπαβασιλείου θα βάζει εξαιρετική μουσική.
Παράλληλα, στη στέγη του ΣυνΑθηνά και στην πλατεία Μοναστηρακίου από τις 18.00μπορείτε να επισκεφτείτε έκθεση φωτογραφίας με πορτραίτα γυναικών από ολόκληρο τον κόσμο με χαρακτηριστικές ιστορίες που δείχνουν πόσο δύσκολη μπορεί να είναι η ζωή, μόνο και μόνο επειδή είσαι γυναίκα.
Ευχαριστούμε για τη στήριξή τους ραδιοσταθμούς Pepper 96,6, Δίεση 101,3 το Δήμο Αθηναίων που αγκάλιασε τη δράση με την αιγίδα του και το μπαρ Μπούφος και τη στέγη του ΣυνΑθηνά για τη φιλοξενία.
Ωραία βόλτα σε Αιόλου, Αριστοφάνους, πλατεία Θεάτρου, Βαρβάκειο αγορά. Γκραν κάσες, τύμπανα, ρυθμός , μια χορευτική πορεία για τις γυναίκες και όχι μόνο.
Μπράβο στην ActionΑid και στο συγκρότημα Batala. Πολύ ξεσηκωτικοί! Και ξενέρωτος να σαι ,αποκλείεται να μην σε παρέσερνε ο ρυθμός τους, Ειδικά μέσα στη Βαρβάκειο ''χάλασε ο κόσμος''.
ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ
Η σκληροπυρηνική σουφραζέτα Έμιλι Πάνκχερστ με αφορμή σήμερα 8/3/2014 παγκόσμια ημέρα της γυναίκας. Βία, φυλακίσεις, απεργίες πείνας και εμπρησμοί για το δικαίωμα της γυναικείας ψήφου!
Woman, I can hardly express
My mixed emotions and my thoughtlessnessAfter all, I'm forever in your debt
And woman, I will try to express my inner feelings and thankfulness
For showing me the meaning of success
Ooh, well, doo doo doo doo doo.
Ooh, well, well, doo doo doo doo doo
Woman, I know you understand the little child inside a man
Please remember, my life is in your hands, and woman
Hold me close to your heart, however distant don't keep us apart
After all it is written in the stars
Ooh, well
Woman, please let me explain
I never meant to cause you sorrow or pain
So let me tell you again and again and again
I love you, yeah, yeah, yeah, now and forever
I love you, yeah, yeah, yeah, now and forever
John Lennon
Πέμπτη 6 Μαρτίου 2014
ΜΙΑ ΑΓΟΡΙΣΤΙΚΗ ΒΟΛΤΑ
Καλό του ταξίδι και αχρείαστο να ναι.
Δευτέρα 3 Μαρτίου 2014
ΜΙΑ ΕΙΚΟΣΑΛΕΠΤΗ ΠΤΗΣΗ
![]() |
| Καταραμένο ζουμ! |
Το τραγουδάκι που ταιριάζει σήμερα είναι το:
And just like the guy whose feet are too big for his bed
Nothin' seems to fit
Those raindrops are fallin' on my head, they keep fallin'
So I just did me some talkin' to the sun
And I said I didn't like the way he got things done
Sleepin' on the job
Those raindrops are fallin' on my head, they keep fallin'
But there's one thing I know
The blues they send to meet me won't defeat me
It won't be long till happiness steps up to greet me
Raindrops keep fallin' on my head
But that doesn't mean my eyes will soon be turnin' red
Cryin's not for me
'Cause I'm never gonna stop the rain by complainin'
Because I'm free
Nothin's worryin' me
[trumpet]
It won't be long till happiness steps up to greet me
Raindrops keep fallin' on my head
But that doesn't mean my eyes will soon be turnin' red
Cryin's not for me
'Cause I'm never gonna stop the rain by complainin'
Because I'm free
Nothin's worryin' me
B.J.THOMAS
Αν περιμέναμε το Σήμερα για να πετάξουμε τον χαρταετό οι ελπίδες θα ήταν μηδαμινές. ΒΡΕΧΕΙ!!!
Παίρνοντας λοιπόν δελτίο καιρού και έναν ουλαμό παιδιά, δοκιμάσαμε χθες.
Στους πέντε χαρταετούς ο ένας ανέβηκε.
H βόλτα τελειώσε με περπάτημα στο βουνό και σεμινάριο φυτών, όπως γίνεται πάντα όταν έχουμε μαζί μας τη φίλη μας Chantel. Ευχαριστούμε Chantel!
Το σαρακοστιανό μενού ετοιμάσαμε εμείς και η Αθηνά, το γλυκό η Μαρία και η Κατερίνα και τέλος την μουσική η μικρή Ερατώ στο πιάνο μου και ο Ιάσονας στο sax!
Και του χρόνου
Σάββατο 1 Μαρτίου 2014
LIA HIDE-IDRA KAYNE-ΜΑΡΙΚΑ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ ΣΤΟΝ ΠΑΡΝΑΣΣΟ
ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΜΕ ΣΜΟΚΙΝ
Τρία κορίτσια στα μικρόφωνα και τέσσερα κορίτσια στην ορχήστρα (βιολί, φλάουτο,τσέλο,ηλεκτρικό κοντραμπάσο). Ένα πιάνο με ουρά που εναλλάξ μοιράστηκαν η Μαρίκα και η Lia. Η Lia με μεγάλη φωνητική έκταση και εξαιρετική πιανιστική τεχνική, η Μαρίκα με πιο άλτο αποχρώσεις και πλουσιότερες αρμονικές σε δικά της και όχι μόνο κομμάτια, αλλά και η πιο άνετη Idra με νέγρικο στυλ μας ξύπνησαν μνήμες από τις προηγούμενες δεκαετίες και αιώνα.
Φρέσκια γνωριμία- δεν έχουν κλείσει χρόνο μαζί και έχοντας κοινά ακούσματα και προτιμήσεις αποφασίζουν να τραγουδήσουν τους άντρες που αγαπούν. Cohen, Sting,Presley, Nat King Cole,Tom Waits, David Bowie ....
Ήταν ένα συμπαθητικό girl power evening στην Πλατεία Καρύτση που παραμένει must για βραδινή έξοδο με πολλά μαγαζιά για μπίρα ή ποτό. Ο χρόνος δυστυχώς δεν μας πήρε για κάτι after λόγω μετρό και καθημερινής, αλλά η καλή μας Amstel ήταν χορηγός της συναυλίας και είχε προμηθεύσει την Φιλολογική Αίθουσα Παρνασσός με ψυγείο τίγκα στα μπιρόνια. Ξεδιψάσαμε στο διάλειμμα δεν μπορώ να πω αν και ήταν λίγο περίεργο το θέαμα: κοινό με μπίρες έξω από την πιο καρακλασσικούρα αίθουσα της Αθήνας...
Δεν με χάλασε όμως, ούτε τις υπόλοιπες τέσσερις τις παρέας! Πιο πολύ μας αποσυντόνισε το ατύχημα που είχαμε με το αυτοκίνητο ανεβαίνοντας προς την στάση του μετρό, η όλη διαδικασία με τις οδικές βοήθειες και το ό,τι χάσαμε 30 λεπτά από το πρόγραμμα.
Τέλος το ντυσιματάκι του γκρουπ νομίζω θέλει λίγο βελτίωση. Ειδικά το δεύτερο μέρος ήταν λίγο στη λογική και εποχή της αίθουσας. Τούλια και ταφτάδες ανήκουν στο παρελθόν!
Καλή η προσπάθεια κορίτσια, ελπίζω να σας πάει καλά και από δω και πέρα!
Τρίτη 25 Φεβρουαρίου 2014
Η ΜΠΟΥΓΑΔΑ ΚΑΙ Ο ΛΟΦΟΣ ΤΟΥ ΣΤΡΕΦΗ: ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΕΞΩΣΤΡΕΦΕΙΣ
Εξάρχεια
Προς τα τέλη του 1800 ο Hπειρώτης Βασίλειος Έξαρχος ανοίγει ένα μεγάλο παντοπωλείο στη συμβολή των οδών Θεμιστοκλέους και Σόλωνος. Η φήμη του γρήγορα εξαπλώνεται, καθώς οι τιμές του, ειδικά στο λάδι, είναι ασυναγώνιστες. Όλοι οι Αθηναίοι σπεύδουν στον Έξαρχο να ψωνίσουν καλά και φθηνά προϊόντα. Η περιοχή γίνεται πλέον γνωστή με τ΄όνομα του μπακάλη και τη φωνάζουν Εξάρχεια. Ξεκίνησε φτωχός απο την Κόνιτσα και έγινε σπουδαίος έμπορος στην Αθήνα.Μετά τον θάνατό του, άφησε ένα μεγάλο ποσό ως κληροδότημα στο χωριό του και οι συγχωριανοί του στην Πουρνιά τοποθέτησαν την ορειχάλκινη προτομή του στην πλατεία του χωριού τους.
Το νταμάρι που έγινε ο λόφος του Στρέφη
Μέχρι και την εμφάνιση του μπακάλη Βασίλη Έξαρχου οι Αθηναίοι προσφωνούσαν τη συνοικία Πιθαράδικα, καθώς από εκεί αγόραζαν πιθάρια για τα σπίτια τους. Την πρώτη ύλη οι πιθαράδες την προμηθεύονταν από το λατομείο που βρισκόταν στον λόφο πάνω από τα Εξάρχεια και στα χρόνια της τουρκοκρατίας ονομαζόταν Πινακωτά (παραφθορά της τουρκικής λέξης Μπινεκντάσι, που σημαίνει πέτρα ή ψηλός βράχος). Εκτός από πηλό, το νταμάρι τροφοδότησε με πέτρα σχεδόν όλα τα σπίτια που έχτισαν οι φτωχοί Αθηναίοι . Ο λόφος αποκτήθηκε από την οικογένεια του αξιωματικού Στρέφη, που κατοικούσε κοντά στο λατομείο και έτσι πήρε το όνομά του. Μιά μέρα η σύζυγος του αξιωματικού βρήκε τα απλωμένα ασπρόρουχα κατακόκκινα από τη σκόνη του λατομείου. Η κρεβατομουρμούρα ήταν τρομερή και ο αξιωματικος αναγκαστικά έστειλε στρατιώτες να πάρουν δέντρα από τη Γεωπονική Σχολή και να τα φυτέψουν στο λατομείο. Το 1914 για άγνωστους λόγους ο λόφος απαλλοτριώθηκε από το δημόσιο και μέχρι το 1940 διαμορφωνόταν συνεχώς σε μια καταπράσινη γωνιά για τους Αθηναίους. Χάρη στην μπουγάδα της κυρίας Στρέφη, το νταμάρι έγινε ένας υπέροχος λόφος αναψυχής.
Αγαπημένη Κατερίνα Γώγου!!!
Κουμπί or not κουμπί όπως το Don't
worry, πιες happy!
Φιλάκια...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)

















































































