ΑΣΘΕΝΗΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ ΑΜΑΡΤΙΑΝ ΟΥΚ ΕΧΕΙ

Σας γράφω μετά από μια διπλή περιφορά επιτάφιων στον Πειραιά.

Φέτος αρνήθηκα τον Σεραφείμ και την Μητρόπολη και παιάνισα στον επιτάφιο του Τζανείου και του Αγίου Νικολάου. Όχι δεν ζήτησα αύξηση ωστέ ο παραγωγός να με εξαφανίσει παρέα με τον κειμενογράφο από το σενάριο της σειράς! Χα Χα! 

Δεν ξέρω αλλά μου βγήκε μια ζήλια πέρυσι!

Αυτός, λαμπερός και μέσα στα "J΄adore" Dior ρούχα του και εγώ η παρακατιανή με την παλιότσοχα την μαύρη!

Ο γυναικείος μου εγωισμός δεν θα άντεχε να αναμετρηθεί και φέτος με τον Ένα και Μοναδικό Λουσάτο,Γλωσσοπλάστη, Ρήτορα του ποιμνίου του λιμανιού!

Έτσι τώρα ήρεμη θα σας αφιερώσω ένα μελαγχολικό μουσικό τεμάχιο του συνθέτη Chopin , του Καρυωτάκη δηλαδή του ρομαντισμού. Κομποζάρει με την ημέρα!

Το παραπάνω , αν το αντέξετε , ακούγεται και στην ταινία "Η κυρία και το φορτηγάκι" που είδα φέτος.

Μια πρώην πιανίστρια, άστεγη πλεόν, που διαμένει σε ένα van σε δρόμο του Λονδίνου.

Μωρέ λες;

Βέβαια με τόσους άστεγους Σύριους πρόσφυγες, εμείς μια απένταρη χώρα, πλην βεβαίως-βεβαίως Ευρωπαϊκή με τα όλα της , θα μπορούσαμε να φτιάξουμε πολύ πιο θλιβερά κινηματογραφικά σενάρια τους τελευταίους μήνες. Τώρα να σας πω ότι ντρέπομαι για αυτή την εικόνα...μάλλον περιττό. 

Η ξεφτίλα σε όλο της το μεγαλείο!

Η ξεφτίλα του ελληνικού κομμουνισμού σε όλο της το μεγαλείο!

Η ξεφτίλα της εσωτερικής και εξωτερικής ευρωπαϊκής πολιτικής σε όλο της το μεγαλείο!

Ας κρατήσουμε βέβαια τη φράση πως "όσο πιο ψηλοί είναι οι φράχτες, τόσο πιο δεινοί γίνονται οι άλτες!"

Φράχτες αληθινοί στα σύνορα και φράχτες αγκαθωτοί να πιέζουν τα κεφάλια των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων. 

Πού θα πάει θα σκάσει το πράγμα...

Εδώ, λοιπόν, στο σπίτι μετά από τη δουλειά ,βουτώντας τα  κριτσινο-ρόπαλα μου σε ένα υπέροχο και γευστικότατο ξύγαλο-Κουβαράκη φτιαγμένο στο χωριό Χαμέζι Σητείας που αγόρασα σήμερα θα σας αποχαιρετίσω. Ξέρω δεν είναι νηστίσιμο, αλλά εργαζόμενη και ασθενής αμαρτίαν ουκ έχει! Θα σβήσω με λουκούμια τριαντάφυλλο (όχι ένα και δύο....άπειρα) από τα Ιωάννινα , πεσκέσι μιας ξανθιάς φίλης μου! 

Έχοντας γεμίσει τον τόπο λουκουμόσκονη, σας την φυσάω και ελπίζω να φτάσει έως τα χειλάκια σας. Το πληκτρολόγιο πάντως το τάισα!

Καληνύχτα και Χρόνια πολλά Ιασονάκι μου!

CARRYING A TORCH

"Carrying A Torch"

I'm carryin' a torch for you
I'm carryin' a torch
You don't know just how much it costs
For to keep carryin' a torch

Flame of love it burns so bright
That is my desire
Keep on liftin' me, liftin' me up
Higher and higher

You're the keeper of the flame
And it burn so bright
Baby why don't we re-connect
Move into the light

I've been going to and fro on this
And I'm still carryin' a torch
You must know how much it's worth
When I'm carryin' a torch (alright)

Baby you're the keeper of the flame
And you burn so bright (you know, I'm burn so bright)
Why, why, why, why don't we re-connect
Move on further, into the light (sing it)

I've been calling you on the phone
`Cause I'm carryin' a torch
I can do it all on my own
`Cause I'm carryin' a torch

I'm carryin' a torch for you
I'm carryin' a torch (I'm carryin', I'm carryin', I'm carryin')
You don't know how much it's worth
To keep, keep carryin' a torch

I'm carryin' a torch for you, baby
I'm carryin' a torch
You know, really know how much it costs
For to keep carryin' a torch

Carryin', carryin', carryin'... a torch

.....................................................................................

(Μια μεσημεριάτικη βόλτα στην Γλυφάδα είναι αυτό  που δυστυχώς δεν έχουμε όλοι σαν δυνατότητα. Για μένα είναι ευκαιρία όταν η λιακάδα σε βάζει να επιλέξεις ανάμεσα στο να πλύνεις τα χαλιά ή να κάνεις μια βόλτα.)

Τα ντουέτα του Van Morrison, μαζί μου. Να μην μιλήσω πάλι για την εξυγίανση του εγκεφάλου μέσω της μουσικής. Βαρετό.
Άμβλυνση λέγεται αυτή η διαδικασία.
Απομόνωσα αυτό και σας το αφιερώνω.

Im carrying a torch....σημαίνει :
to love or to be romantically ifatuated with, especially when such feelings are not reciprocated.  
Δηλαδή συνεχίζω να αγαπώ...Επιμένω, βρε αδερφέ! Χριστιανικό; bρίσκετε; Έτσι να μπαίνουμε στο κλίμα. Πάσχα έρχεται...  
Κάτι αντίστοιχο θα μπορούσε να έχει εκφραστεί με ένα τσιφτετέλι ή με μια ζεϊμπεκιά ή ένα ύμνο στη χειρότερη! Όμως ο γλυκός, ο Van, έχει τον τρόπο του. Im carrying a torch for you, baby/ you Know really how much it costs? 

Όλα τα ντουέτα σε αυτό το cd είναι όμορφα και σπάνια σαν τον Van, όμως αυτό είναι για λιγότερο μυημένους στο φαινόμενο Van Morrison. Για να αγαπήσεις την ετεροχρωμία, το κάλλος και το ασυνήθιστό του πρέπει να πας λάου- λάου. 
Το ίδιο και η θάλασσα. Είναι πανέμορφη! Κρίμα που δεν έχετε εικόνα. Γι αυτό όταν ετοιμαστείτε κατάλληλα,δηλαδή με μια συσκευή walkman (υψηλής ή όχι ανάλυσης, αδιάβροχη ή μη, σκασίλα μας) και θάλασσα, περπατείστε το παραπάνω κομμάτι. Αργό είναι. Δεν θα σας ιδρώσει. Τώρα ,όμως, όχι σε ένα μήνα.
Τώρα που φυσάει αυτό το ανεπαίσθητο,ελαφρύ,αμυδρό,αχνό και αλμυρούτσικο αεράκι.

Φιλιά!

ΥΓ: Τόρτσα, από το torch είναι η μεγάλη λαμπάδα που ανάβουν οι Κερκυραίοι. Ξέρετε, αυτή που είναι  ίσα με το μπόι μας. Μια λέξη που χρησιμοποιεί ο προϊσταμενούλης μου!

ΜΙΑ ΤΑΥΤΙΣΗ!!!

Lloyd deMause is director of The Institute for Psychohistory, which is in New York City and has 17 branches in various countries. He is editor of The Journal of Psychohistory and president of the International Psychohistorical Association. He was born in Detroit, Michigan on September 19, 1931. He graduated from Columbia College and did his post-graduate training in political science at Columbia University and in psychoanalysis at the National Psychological Association for Psychoanalysis. He has taught psychohistory at the City University of New York and the New York Center for Psychoanalytic Training, is a member of the Society for Psychoanalytic Training, and has lectured widely in Europe and America. He has published over 80 scholarly articles in such periodicals as The Nation, Psychology Today, The Guardian, The Journal of Psychoanalytic Anthropology, The Journal of Psychohistory, Sexual Addiction and Compulsivity, Psyche, Kindheit, Texte zur Kunst, Psychologie, Psychologos: International Review of Psychology, Psychoanalytic Beacon and Psychologie Heute. He is on the editorial board of Familiendynamik, The International Journal of Prenatal and Perinatal Psychology and Medicine and Mentalities/Mentalites. His books include The History of Childhood, A Bibliography of Psychohistory, The New Psychohistory, Jimmy Carter and American Fantasy, Foundations of Psychohistory, Reagan’s America, The Emotional Life of Nations, and The Origins of War in Child Abuse. His work has been translated into nine languages. He has three children: Neil, Jennifer and Jonathan. 

Γράφει λοιπόν στο βιβλίο του με τίτλο :The Origins of War in Child Abuse

...The alternate self of the warrior draws upon the same neurobiological states of mind as pre-psychotic and autistic children access, both conditions resulting from early amygdalan, prefrontal cortex and insula damage.118 Both autistics and military groups demonstrate the failure of autonomy. This can be seen concretely in all the odd actions that the military demonstrates that are similar to autistics. Autistics walk about with arched backs and stiff legs and arms, and so do soldiers (called marching). Autistics flap their arms and hit their heads and so do soldiers (saluting).119 Autistics avoid eye contact and don’t recognize you as they pass you, and neither do marching soldiers.120 Autistics don’t talk (troops in formation), love repetitive exercise (endless marching), retreat into their autistic shells to ward off expected attack (military armor), and are “fascinated by mechanical moving parts” (military vehicles).121 Autistics and troops march about to drums (like the shaman’s 100 drum made of the Cosmic Tree of Heaven that induces trance) and wear costumes with metal ornaments (like shaman’s costume).122 All of these rituals explain why the military are called “infantry”—they feel infantile, like infants fearing death. They put themselves into their infantile war trance alters...

[σ.100]« Στους στρατιωτικους, ο σχιζοειδης εναλλακτικος εαυτος τους (“πολεμιστης”) εχει κοινη νευροβιολογικη βαση με την κατασταση των προψυχωσικων και αυτιστικων παιδιων. Εχουν κοινη αιτια την πρωιμη βλαβη της αμυγδαλης, του προμετωπιαιου φλοιου και της νησιδας.118 Τοσο οι αυτιστικοι οσο και οι στρατιωτικοι σε παραταξη εκδηλωνουν την απωλεια της αυτονομιας. Αυτο ειναι χαρακτηριστικο των αλλοκοτων στερεοτυπων που εχουν κοινα. Οι αυτιστικοι βαδιζουν με κορμο σε χαρακτηριστικη λορδωση, με ακαμπτα χερια και ποδια, οπως και οι στρατιωτες (το ονομαζουν παρελαση). Οι αυτιστικοι χτυπουν σπασμωδικα το κεφαλι τους οπως και οι στρατιωτικοι (στρατιωτικος χαιρετισμος).119 Οι αυτιστικοι αποφευγουν την οπτικη επαφη με τα ματια του αλλου οπως και οι στρατιωτες σε σταση προσοχης.120
Οι αυτιστικοι δεν μιλουν (στρατιωτικο σωμα σε παραταξη), προτιμουν μονοτονες επαναληψεις (ατελειωτη παρελαση) κλεινονται στο αυτιστικο τους οστρακο (στρατιωτικη θωρακιση) για ν’αποκρουσουν αναμενομενη επιθεση, ελκυονται απο κινουμενα μηχανικα μερη (οπλα, οχηματα).121
Βαδιζουν υπο τους ηχους τυμπανων, οπως το τυμπανο του σαμανου που προερχεται απο το Ουρανιο Δεντρο και προκαλει εκσταση. Φορουν στολες με εντυπωσιακα εξαρτηματα οπως ο σαμανος.122 […]

................................................................

Λες;
Ψάχνομαι γενικώς από τότε που το διάβασα.
Μια νευρολογική βάση να μην σας πω και πάνω από τη βάση, την έχω. Διαγνωσμένο.
Όμως....
Ευτυχώς έχω καμπούρα.
Άκαμπτα πόδια και χέρια, λόγω πισίνας ανθρωπέ μου.(Tο μυστικό μου κορίτσια; Bατραχοπέδιλα και γάντια εκγύμνασης)
Χτυπώ το κεφάλι, όταν βουρτσίζω μαλλιά ή τα στεγνώνω με πετσέτα.
Αποφεύγω την οπτική επαφή διότι είμαι μύωπας οπότε δεν έχει νόημα.
Μιλάω συνεχώς ,έως και παραμιλάω.( Έχω και γω τα δικά μου)
Είμαι πολύ κοινωνική και τα μόνα μηχανικά μέρη που με ελκύουν είναι τα γρήγορα αυτοκίνητα.
Δεν μου αρέσει να προκαλώ ούτε ντυμένη, ούτε γυμνή.
Βαδίζω στο ρυθμό της κούρασης ή της ξεκούρασης μου εκτός αν παίζω ή ακούω μουσική οπότε βαδίζω στον ρυθμό γιατί τον διαθέτω διάολε. Κακό είναι;  Διότι αν δεν μπορείς να αποφύγεις μια παρέλαση, απόλαυσέ την.
Χρόνια τώρα ακυρώνω το θέμα παρέλαση μέσα μου, λόγω φιλοσοφίας και ιδεολογίας. Όμως υπάρχει μια περηφάνεια εκείνη τη στιγμή. Μια ανατριχίλα. Αυτό το συναίσθημα δεν μπορώ να σας το αναλύσω. Ή το νιώθετε ή όχι.
Ναι, να καταργηθούν οι παρελάσεις δεν λέω.
Όμως το βιβλίο αυτό περιγράφει την εικόνα και μόνο. Τα υπόλοιπα;

Τί βιβλίο θεέ μου... αν υπάρχεις!

HAPPY VALENTINES DAY AND NIGHT

Diamonds and Rust

Well I'll be damned
Here comes your ghost again
But that's not unusual
It's just that the moon is full
And you happened to call

And here I sit, hand on the telephone
Hearing a voice I'd known
A couple of light years ago
Heading straight for a fall

As I remember your eyes
Were bluer than robin's eggs
"My poetry was lousy", you said
Where are you calling from?
A booth in the Midwest

Ten years ago
I bought you some cufflinks
You brought me something
And we both know what memories can bring
They bring diamonds and rust

You burst on the scene
Already a legend
The unwashed phenomenon
The original vagabond
You strayed into my arms

And there you stayed
Temporarily lost at sea
The Madonna was yours for free
Yes the girl on the half-shell
Would keep you unharmed

Now I see you standing
With brown leaves falling around
An' snow in your hair
Now you're smiling out the window
Of that crummy hotel over Washington Square

Our breath comes out white clouds
Mingles and hangs in the air
Speaking strictly for me
We both could have died then and there

Now you're telling me
You're not nostalgic
Then give me another word for it
You, who are so good with words
And at keeping things vague

'Cause I need some of that vagueness now
It's all come back too clearly
I once loved you dearly
And if you're offering me diamonds and rust
Well, I've already paid...

............................................................................

Η εξαιρετική φωνή της Joan Baez αλλά και το ταλέντο της να γράφει τραγούδια της επέτρεψαν να γράψει ένα ερωτικό αφιέρωμα στον Bob Dylan. Η ίδια ισχυρίστηκε ότι το έγραψε για τον άντρα της, αλλά μάλλον Bob Dylan μυρίζει το κομμάτι, όπως αναφέρουν και πηγές στο διαδίκτυο. Ένα νοσταλγικά καμουφλαρισμένο κιθαριστικό, αέρινο και ερωτικό ξεφύλλισμα πίσω στην νεανική σχέση της με τον Dylan!

Από την μεριά μου δεν έχω ούτε τη φωνή της Baez ,ούτε το συνθετικό της ταλέντο, αλλά και το πιο σημαντικό δεν είχα γκόμενο τον ασαφή, γνήσιο μπαγαπόντη Dylan με τα μπλε του μάτια για να μνημονεύω τα μανικετόκουμπα που του δώρισα εκφράζοντας τη βαθειά μου αγάπη.

Από μια βραδινή βόλτα όχι στην Washington Squαre, αλλά στην πλατεία Συντάγματος με την ευκαιρία μια θεατρικής παράστασης του Τένεσι Ουίλιαμς με τίτλο "Η κραυγή" θα σας γλυκάνω με τις γνωστές τούρτες και πάστες για την σημερινή γιορτή. Από την παράσταση κρατάω τη φράση: ο χειρότερος σου εχθρός είναι ο ίδιος σου ο εαυτός!

Χρόνια Πολλά καψούρες!

 ΟΙ ΑΓΡΟΤΕΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΗΝ "ΑΚΟΥΣΑΝ" ΚΑΙ ΗΡΘΑΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ.

ΠΟΥ ΗΣΑΣΤΑΝ ΒΡΕ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ;

ΑΣ ΕΙΝΑΙ!

 ΚΑΛΛΙΟ ΑΡΓΑ, ΠΑΡΑ ΑΡΓΟΤΕΡΑ!

 

ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟΥ-BAR "FAUST"

 ΟΔΟΣ ΚΑΛΑΜΙΩΤΟΥ

ΜΙΑ ΑΣΠΙΔΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

Θωράκιση:

1. Μια βιταμίνη c σε καθημερινή βάση;
2. Μια αποταμίευση ή αγορά αγροτεμαχίων;
3. Πέντε φίλοι που αντέχουν στο πέρασμα των χρόνων;
4. Μια ψύχραιμη εκλογικευμένη αντίδραση προς αποφυγή του εγκεφαλικού;
5. Μια θωρακισμένη Mercedes ή μια πόρτα ασφαλείας ;
6. Ένα ασφαλιστικό συμβόλαιο;

O Οίκος Ζολώτα συμβάλει στην ασφάλεια έχοντας φτιάξει φέτος το απόλυτο γούρι για την πολύπλευρη θωράκιση του καθενός μας. Το τι θα προστατεύσετε πάνω σας έχει να κάνει με το είδος του κοσμήματος. Βγαίνει σε όλες τις Versions. Τα κλειδιά σας, τα αυτιά σας, το μπούστο, το ακριβό πουκάμισο με μανικετόκουμπα, τον καρπό σας, τα έγγραφα από το ρεύμα με ένα πρες παπιέ; 

Η ασπίδα του Αχιλλέα , λοιπόν, η Thetis!

Πίσω λοιπόν στα γυμνασιακά χρόνια με την περιγραφή της ασπίδας στο ομηρικό έπος της Ιλιάδας.

Ραψωδία Σ στίχος 483-608.

Έχουν περάσει χρόνια, όμως τα βιβλία του σχολείου ακολουθούν όλες τις μετακομίσεις μου. Μια διαφορετική ανάγνωση της Ιλιάδας το 2015 σε σχέση με το 1989. Ξεπερνώντας το  συναίσθημα του να ανοίγεις ένα βιβλίο σχολείου, θα σας μιλήσω μόνο για την ασπίδα. Υπόσχομαι να μην είναι μια δακρύβρεχτη ανάρτηση, αυτή η τελευταία. Εξάλλου, μιλάμε για security! Πρέπει να πιάσουμε τον ταύρο από τα κέρατα και όχι να συγκινούμαστε από τον γραφικό μας χαρακτήρα του 1989, ή τις αφελείς σημειώσεις στο πλάι των ραψωδιών ή τα τηλέφωνα συμμαθητριών που συνοδεύουν ένα κλασσικό βιβλίο μιας μαθήτριας.

...Ο Πάτροκλος σκοτώνεται από τον Έκτορα. Ο Αχιλλέας θρηνεί τον καλύτερο του φίλο, στον οποίο παρεμπιπτόντως είχε δανείσει και την ασπίδα του. Χωρίς αυτήν,πως θα πάρει την ρεβάνς;

H μανούλα Θέτις όμως θα δώσει την λύση. Θα επισκεφθεί τον Ήφαιστο στο εργαστήρι του ο οποίος της έχει υποχρέωση από την εννιάχρονη παραμονή του κοντά της ,όταν η Ήρα τον πέταξε έξω από το "σπίτι". Βρήκε καταφύγιο στην Θέτιδα που την στόλισε με άπειρα χειροποίητα κοσμήματα τα οποία όταν είδε η Ήρα τον ξαναμάζεψε επάνω. Καπάτσα την λες! Τα είχαν αυτά οι θεοί. Μου χρωστάς δεν σου χρωστάω κτλ. Πελατειακές σχέσεις με τους θνητούς, αλλά και εξόφληση υποχρεώσεων μεταξύ τους.

"Γι αυτό και φτάνω εδώ,στα γόνατα να σου προσπέσω,αν θέλεις

κράνος στο γιο μου το λιγόχρονο να δώσεις και σκουτάρι(=ασπίδα)

κι ώριες κνημίδες, στους αστραγάλους σφιγμένες με θηλύκια,

και θώρακα.Ο δικός του εχάθηκε από τον πιστό του ακράνη,(=σύντροφος)

που οι Τρώες σκότωσαν, κι έτσι κοίτεται στη γη φαρμακωμένος".

 Ο κουτσοπόδαρος Ήφαιστος την καθησύχασε και της υποσχέθηκε μια ασπίδα που όσοι τη βλέπουν θα σαστίζουν στην οικουμένη πάσα.

Ο Όμηρος δίνει λεπτομερέστατα την περιγραφή των εικόνων που κοσμούν την ασπίδα. Ξεκινά από το κέντρο και προς τα έξω, από κύκλο σε κύκλο, ο Ήφαιστος σκάλισε τα παρακάτω:

Την γη τον ουρανό τη θάλασσα τον ήλιο το φεγγάρι και τα αστέρια.

Δυο πόλεις, στην μια γίνεται ένας γάμος και μία δίκη, ενώ η άλλη πολιορκείται από δύο στρατούς, όπου η ασπίδα δείχνει μία ενέδρα και μια μάχη.

Ένα χωράφι που καλλιεργείται για τρίτη φορά.

Την ιδιοκτησία ενός βασιλιά και πως αποκομίζεται η συγκομιδή του.

Ένα αμπέλι που οι άνθρωποι μαζεύουν σταφύλια.

Ένα κοπάδι από ορθοκέρατα γελάδια.Ο ταύρος που είναι μπροστά έχει δεχτεί επίθεση από ένα ζευγάρι άγρια λιοντάρια και οι βοσκοί με τα σκυλιά τους, προσπαθούν να τα διώξουν μακριά.

Μια εικόνα από μια φάρμα προβάτων.

Μια σκηνή χορού, όπου νέα ζευγάρια χορεύουν.

Το μεγάλο ρεύμα-ποτάμι του Ωκεανού. 

Πρόκειται για ένα όπλο που ταυτόχρονα είναι και έργο τέχνης. Ο Όμηρος από επικός ποιητής γίνεται ζωγράφος. Οι καθημερινές ασχολίες των ανθρώπων δεν είναι παρά ένας ύμνος της ζωής, της οποίας ο πόλεμος είναι απλά μία πτυχή της.

Επίκαιρο;E,ναι. Πολύ επίκαιρο!

Η ασπίδα είναι απλώς μια φυσική ενθυλάκωση όλου του κόσμου. Εργασία, χορός, γιορτή, γάμος, δίκες και διενέξεις, αμπέλια, καρποί, κοπάδια ζώων, η θάλασσα , ο ουρανός, ο ήλιος και το αγαπημένο μου φεγγάρι με τα αστέρια!

Τεμνόμενες αντιθέσεις δείχνουν τις βασικές μορφές μιας πολιτισμένης και ουσιαστικά ομαλής ζωής. 

Για σκέψου πάνω σε αυτή την ασπίδα αντικρίζουμε την τακτοποιημένη απλωσιά όλου του κόσμου. Η ασπίδα μας θυμίζει αυτή την τάξη ακριβώς τη στιγμή που όλα έχουν με τρόπο φοβερό μπλεχτεί. 

Σας αφιερώνω ένα επικό κομματάκι και σας εύχομαι την νέα χρονιά, 2016 ,να σας συντροφεύει πάντα μια νοητή πολύτιμη ασπίδα σε όλες τις στιγμές της καθημερινότητας σας και να σας γεμίζει με τόλμη και αισιοδοξία! Διότι αν το ξανασκεφτούμε ο θεός Ήφαιστος έδωσε στον Αχιλλέα, αλλά και σε όλους εμάς μια ασπίδα που γνώρισμά της είναι η ίδια η ζωή!

Φιλιά!

ΟΞΥΓΟΝΟ - ΤΑΝΙΑ ΝΑΣΣΙΜΠΙΑΝ (2003)

ΟΞΥΓΟΝΟ

Μ' ένα τζιν ξεβαμμένο
στο πιο γρήγορο τρένο
ανεβαίνω, ανεβαίνω.
Φρένο, γκάζι και δρόμο
Θέλω φως και οξυγόνο
οξυγόνο, οξυγόνο.

Μια λεωφόρος μπροστά
Περιμένει να της βάλω φωτιά.

Μια καρδιά στο στήθος μου χτυπάει
Σαν σφυρί το χρόνο μου μετράει
Παίρνω μπρος και φεύγω και όπου πάει, φεύγω.
Θέλω φως, νερό και οξυγόνο
Στους θεούς το μπόι μου υψώνω
Θέλω φως, νερό και οξυγόνο, φεύγω.

Έχω τζιν που αντέχει
Και έναν ήλιο που τρέχει
Και πηγαίνω, και πηγαίνω.
Κι ας μου κάψει το δέρμα
Στο ανάποδο ρεύμα
Επιμένω, επιμένω.

Μια λεωφόρος μπροστά
Περιμένει να της βάλω φωτιά.

Μια καρδιά στο στήθος μου χτυπάει
Σαν σφυρί το χρόνο μου μετράει
Παίρνω μπρος και φεύγω και όπου πάει, φεύγω.
Θέλω φως, νερό και οξυγόνο
Στους θεούς το μπόι μου υψώνω
Θέλω φως, νερό και οξυγόνο, φεύγω.

Να τρέχει ο δρόμος μπροστά
Και ό,τι χάνω το κερδίζω ξανά.

Μια καρδιά στο στήθος μου χτυπάει
Σαν σφυρί το χρόνο μου μετράει
Παίρνω μπρος και φεύγω και όπου πάει, φεύγω

............................................................................

Φεύγω. 
Η λέξη ύστερα από μια χαζομέρα στην δουλειά. 

Μια πρόβα μπούρδα. 

Μια εμφάνιση για την Unisef την ερχόμενη Κυριακή...Την περιμένω πώς και πώς!

Ένα ανιαρό μεσοδιάστημα πριν από τα μεγάλα γεγονότα των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς.

Ένα ταξιδιάρικο κομμάτι μέσα στο αυτοκίνητο όταν έχεις πήξει και γουστάρεις να πατήσεις το γκάζι.

Πολύ κρύο και αέρα αυτές τις μέρες με τους φοίνικες στην διαδρομή για το σπίτι να καταντούν σαν κάτι κακοβαλμένα περουκίνια πάνω σε κακομοίρικες φαλάκρες.

Ο Βοριάς δεν αγγίζει το νερό εδώ στον νότο. Ασήμι με σύννεφα. Η θάλασσα πάρα πολύ όμορφη! Ψύχραιμη!

Η λεωφόρος μπροστά και η φωτιά μέσα στο μυαλό.

Φως, νερό και οξυγόνο όταν πνίγεσαι. Και φευγιό!

Φευγιό και επιμονή στα δύσκολα. Στο ανάποδο ρεύμα που σε παρασέρνει, χειρόφρενο.

Είναι ωραία να εναλλάσσονται οι εικόνες της διαδρομής δίπλα στο νερό με αυτό το τραγούδι. Μοιάζει με ένα σενάριο που εκτυλίσσεται στην ακτή πάντα και λείπει η μουσική επένδυση.

Τις σκέψεις τις έχω.Με το που θα δω την πρώτη εικόνα της θάλασσας,στο Φάληρο και ανάλογα με το σενάριο του μυαλού, φοράω το αντίστοιχο CD. Έτοιμη η ταινία μικρού μήκους της επιστροφής.

Όλα μπορεί να τα απομονώσει η συντροφιά από ένα τραγούδι μέσα στο εν κινήσει αυτοκίνητο.

Τα οφέλη και τα μειονεκτήματα. Την έκρηξη από την εγκράτεια. Το καθαρό βλέμμα από το μπερδεμένο. Το ένοχο από το καθαρό.

Η μουσική πρέπει αφού ξυπνάει το συναίσθημα να το νοικοκυρεύει. Να μην το αφήνει να ξεχειλίζει και να γίνεται επικίνδυνο.

Όπως και να χει αυτό το τραγουδάκι μπορεί να μην σας αρέσει, αλλά εμένα με βοήθησε να κερδίσω ό,τι έχασα.

Σας φιλώ!

Όνειρα γλυκά!  

ΚΡΗΤΙΚΑ ΜΕΛΟΜΑΚΑΡΟΝΑ

Σε λίγες μέρες ξεφορτωνόμαστε το 2015.

Κάποιοι το φιλοσοφούν πολύ το κλείσιμο κάθε έτους. Κάνουν απολογισμό, μετανοούν, υπόσχονται, θέτουν όρια, μιλάνε με τον λογιστή τους, τον δικηγόρο τους, τον ψυχαναλυτή τους.Όλα θα αλλάξουν από την πρώτη του χρόνου.

Στο Enough κάνουμε ακροθιγή ανάλυση και όλα τα παραπάνω προτιμάμε να μας τα επιβάλλει μόνο ο γιατρός όταν ο κόμπος έχει φτάσει πια στο χτένι!

Υπάρχει φερ ειπείν φίλη που δεν κάνει τίποτα τα Χριστούγεννα γιατί την εκνευρίζει όλη αυτή η σαρανταήμερη χαρά του κλίματος των Χριστουγέννων. Αυτή η χαζοχαρούμενη ατμόσφαιρα. Μιλάμε δηλαδή για μια ψαγμένη ανάλυση. Άπαπα, μακριά από μας τέτοια θέματα.

Εμείς εδώ όσο βλέπουμε τα παιδιά μας ζωντανά και όχι θαμμένα στο Αιγαίο όπως αυτά των προσφύγων που καταλήγουν στα παγωμένα νερά ζούμε ακόμα και υπό πίεση την κάθε γιορτή και ας είναι "βλαμμένη".

Είναι γεγονός πως όλες αυτές οι διαφημίσεις μεγάλων εμπορικών καταστημάτων για το που θα βρεις την Minnie τον Mickey Mouse την Barbie και τον Scoubidou ώστε να ψωνίσεις κινεζιές χωρίς τύψεις για τα παιδιά, αλλά και άλλες για εκπτωτικά μενού σε πολυκαταστήματα με είδη σπιτιού όπου στα 20 Hot dog παίρνεις το αναψυκτικό δωρεάν και ενώ από πίσω ακούς Christina Aguilera "Have yourself a merry little Christmas"είναι λίγο κουραστικές. Όμως ακόμα και αν σου έχουν μείνει λεφτά για ξόδεμα ένα είναι σίγουρο: όπου και να πας θα έχει ωραία μουσική. Από το σούπερ μάρκετ μέχρι τον κτηνίατρο. Frank Sinatra, Dean Martin, Elvis, Chris Rea, Nat King Cole, Brenda Lee, Bobby Helms, Andy Williams, Celine Dion, Mariah Carey,Wham κτλ. Κάτι είναι και αυτό!

Επίσης, λίγο το στόλισμα του σπιτιού, λίγο καμιά άδεια από την δουλειά, λίγο ένα πιο περιποιημένο μπάνιο ή καμιά ώρα ύπνο το μεσημέρι είναι μια διαφορετική ζωή. Προς τι όλη αυτή η ανάλυση;

 Τα πράγματα είναι απλά. Φτιάχνουμε μια δόση γλυκών για να πάρει μυρωδιά το σπίτι και για να μην μας λένε κάτι τύποι σαν τον Περικλή ,τεμπέλες και Μπαρμπασταθικές, αγοράζουμε μια μπούρδα για τον εαυτό μας για να τον καλοπιάσουμε και να μην πέσει σε κατάθλιψη με την θέα της βιτρίνας του Zolota για παράδειγμα,επίσης παίρνουμε μέρος σε όλες τις εκδηλώσεις που αφορούν στα παιδιά, σχολικά μπαζάρ, σχολικά πάρτυ, εκδηλώσεις σωματείων και έτσι ανταλλάσσοντας και μια δύο επισκέψεις σε βαφτιστήρια και συγγενείς έως γ΄ βαθμού έχουμε φτιάξει ένα σκηνικό με απ' όλα. Λαμβάνουμε υπόψιν τα γράμματα των παιδιών για τον Άγιο Βασίλη (ο μοναδικός άγιος που ξέρω να εμπιστεύομαι)και εκτελούμε με τα μυαλά μέσα στο κεφάλι. 

Θα σας δώσω τη συνταγή των Κρητικών μελομακάρονων που καρύδι δεν τα αγγίζει. Είναι πως να το πω...πιο Άγιοφανουριώτικα.
Η μαμά μου έχει καταντήσει νευρασθενική όλα αυτά τα χρόνια με το σιρόπιασμα αυτών των μελομακάρονων ,καθώς ο μπαμπάς μου περιμένει ότι δαγκώνοντάς τα θα χαθεί μέσα σε μια καλοσυγκερασμένη δόση σιροπιού. Μέγα ψέμα. Ουτοπία. Το μόνο καλοσυγκερασμένο είναι το κλειδοκύμβαλο. 

Θέλω να πω, πως είναι μπισκότα που απλά τα έχουν βαφτίσει μελομακάρονα.

Σε εμένα, που είμαι γνωστή για τις ιδιοτροπίες μου, αυτά τα μελομακάρονα μου αρέσουν. Μόνο αυτά.-

Θα σας δώσω τη συνταγή διότι η Ιωάννα περιμένει και η Νταίζη (σκυλί Ιωάννας) επίσης. Η θεία μου στη Σητεία σε μια διευκρινιστική ερώτηση μου είπε ότι τα έφτιαξε ήδη. Σπασικλάκι η θεία. Δεν πειράζει και εγώ όταν ωριμάσω 10 Δεκεμβρίου θα τα έχω έτοιμα. Δεν χρειάζεστε χαρτί και μολύβι. Κλικάρετε στο Εnough να ανεβαίνει η ακροαματικότητα ή σώστε τη σελίδα στην οθόνη αφής του τηλεφώνου σας. Γίνεται αυτό Μήτσο;

HONEYPASTA 

3 ποτήρια λάδι (κρητική συνταγή τσιγκουνιές δεν κάνει στο λάδι)

1 ποτήρι ζάχαρη

1/2 ποτήρι πορτοκάλι

1/2 ποτήρι τσίπουρο 

ξύσμα πορτοκαλιού

1 φακελάκι baking powder

1 κουταλάκι του γλυκού σόδα

1 κουταλάκι του γλυκού κανέλα

λιγουλάκι γαρύφαλλο

1 κουταλάκι του γλυκού μοσχοκάρυδο

αλεύρι (WD - 40) για όλες τις χρήσεις όσο σηκώσει.

ΓΙΑ ΤΟ ΣΙΡΟΠΙ

1 ποτήρι μέλι

1 ποτήρι ζάχαρη

2 ποτήρια νερό

ξύλο κανέλας - φλούδα πορτοκαλιού-2,3 μοσχοκάρφια

ΣΗΣΑΜΙ-ΖΑΧΑΡΗ-ΚΑΝΕΛΑ (ΓΙΑ ΠΑΣΠΑΛΙΣΜΑ)

1/2 κιλό (το καθαρίζετε)

σε τηγάνι το καβουρντίζετε ανακατεύοντας για να μην αρπάξει

στο multi μαζί με μια χούφτα ζάχαρη και λίγο κανέλα το χορεύετε.

*Αν δεν φτάσει το σιρόπι φτιάχνετε κι άλλο. 

Τι να πω πια με αυτό το σιρόπι. Σήριαλ έγινε!



ΕΞΥΠΝΟ BACK UP

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΕΙΑ




Φιλιά πολλά προς το παρόν!

17 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2015 (ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ-HISLOP)

Ο κύριος Κώστας -ο δάσκαλος - είχε μια ιδέα! Το αυριανό μάθημα της γλώσσας δεν θα γίνει από το βιβλίο. Από εκεί που γράφαμε δηλαδή μια αντιγραφούλα και διαβάζαμε ένα νορμάλ κείμενο, σήμερα έπρεπε να διαβάσουμε Τάσο Λειβαδίτη.  

Η πρόσφατη ανάγνωση του βιβλίου "Ο Γυρισμός" της Victoria Hislop συνέπεσε με τους στίχους του Λειβαδίτη:

Κι' όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα
θα χτυπάς τον τοίχο του κελιού σου με το δάχτυλο

   απ' τ' άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία.

17 Νοέμβρη σήμερα και κάπου οι δύο ιστορίες  η Ισπανική με την Ελληνική συναντιούνται στην λέξη, δικτατορία. Μια λέξη που πάει μαζί με αυτή του εμφύλιου πολέμου όπως και με άλλες όπως,στρατιωτικό πραξικόπημα,εξορία,φυλακή,εκτελεστικό απόσπασμα, ανώνυμοι μαζικοί τάφοι,αυτοκτονίες,φακέλωμα,συμπαιγνία ιερέων - Εκκλησίας να ταχθεί στο πλευρό του στρατού, ενημέρωση-τέχνες-πολιτισμός-εκπαίδευση  = καληνύχτα.

Το θέμα με τον Λειβαδίτη είναι πως δυστυχώς όλοι λεγόμαστε άνθρωποι.Ακόμα και αυτοί που η δικαιοσύνη έχει κρίνει ως εγκληματίες πολέμου.Ή αυτών που οι νόμοι ιστορικής μνήμης καταδικάζουν τα σύμβολα των φασιστικών καθεστώτων τους ή διατάσσουν την απομάκρυνση μνημείων που τους τιμούν.
Οι περισσότεροι με αυτό το ποίημα μεγαλώσαμε, αλλά κάπου στον δρόμο μας κέρδισε η ξεκούραση , το ηλιοβασίλεμα, η μάνα μας, ο αγαπημένος μας και πλέον το μόνο που δεν ξεχνάμε να διαφυλάξουμε είναι ο ευατός μας και τα οπίσθιά μας.
Η φυσαρμόνικα του Λειβαδίτη και η Seguiriya που χορεύει η μπαϊλαόρα υπό την μουσική και το τραγούδι του τοκαόρ είναι η άνοιξη που θα πρέπει να ανθίζει μέσα μας και που θα μας σπρώχνει από τους καναπέδες και τα σπιτικά κατώφλια.

Hasta luego και... "πρόσεχε:μη ξεχαστείς ούτε στιγμή"

..........................................................................................

Τάσος Λειβαδίτης, «Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος»

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν' αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα
ματώσουν απ' τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες — μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
Κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζεις την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.
Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις πολιτείες
μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
αύριο οι άνθρωποι θα χάνουνται στη νύχτα του πολέμου
έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω απ' τις οβίδες.
Δεν έχεις καιρό
δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί ν' αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη
ή το παιδί σου.
Δε θα διστάσεις.
Θ' απαρνηθείς τη λάμπα σου και το ψωμί σου
θ' απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι
για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο.
Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις κι ούτε θα φοβηθείς.
Το ξέρω, είναι όμορφο ν' ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ,
να κοιτάς έν' άστρο, να ονειρεύεσαι
είναι όμορφο σκυμμένος πάνω απ' το κόκκινο στόμα της αγάπης σου
να την ακούς να σου λέει τα όνειρά της για το μέλλον.
Μα εσύ πρέπει να τ' αποχαιρετήσεις όλ' αυτά και να ξεκινήσεις
γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου, για όλα τ' άστρα, για όλες τις λάμπες και για όλα τα όνειρα
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή για είκοσι ή και περισσότερα χρόνια
μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη,
τη μάνα σου και τον κόσμο.
Εσύ και μες απ' το τετραγωνικό μέτρο του κελλιού σου
θα συνεχίζεις τον δρόμο σου πάνω στη γη.
Κι' όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα
θα χτυπάς τον τοίχο του κελλιού σου με το δάχτυλο
απ' τ' άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία.
Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν' ασπρίζουν τα μαλλιά σου
δε θα γερνάς.
Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος
Αφού όλο και νέοι αγώνες θ' αρχίζουνε στον κόσμο
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο τρυφερό γράμμα στη μάνα σου
θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία, τ' αρχικά του ονόματός σου και μια λέξη: Ειρήνη
σα να 'γραφες όλη την ιστορία της ζωής σου.
Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό
να μπορείς να σταθείς μπροστά στα έξη ντουφέκια
σα να στεκόσουνα μπροστά σ' ολάκαιρο το μέλλον.
Να μπορείς, απάνω απ' την ομοβροντία που σε σκοτώνει
εσύ ν' ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων που τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

[πηγή: Τάσος Λειβαδίτης, Ποίηση, Κέδρος, Αθήναι 1979, σ. 18-20]