ΚΑΡΥΣΤΟΣ

GOING BACK TO MY OWN ONES- IRISH HEARTBEAT

Oh won't you stay
Stay a while with your own ones
Don't ever stray
Stray so far from your own ones
Cause the world is so cold
Don't care nothing for your soul
That you share with your own ones

Don't rush away
Rush away from your own ones
Just one more day
One more day with your own ones
Cause the world is so cold
Don't care nothing 'bout your soul
That you share with your own ones

There's a stranger
And he's standing at your door
Might be your best friend, might be your brother
You may never know

I'm going back
Going back to my own ones
Come back to talk
Talk a while with my own ones
Cause the world is so cold
Don't care nothing 'bout your soul
You share with your own ones

Oh won't you stay
One more day with your own ones
Don't rush away
Rush away from your own ones
This old world is so cold,
Don't care nothing for your soul
You share with your own ones


........................................................................................

Σας γράφω στο πλαίσιο της εβδομαδιαίας μελέτης και προετοιμασίας της εργασίας για το μάθημα της γραφολογίας.

Κάθε Παρασκευή, ο δάσκαλος Άνθιμος περιμένει μέσω mail την εργασία για το μάθημά του. Έχοντας βγει εκτός προγράμματος αυτή την εβδομάδα και έχοντας σχεδόν πειστεί ότι εργασία δεν πρόκειται να του παραδώσω μπαίνοντας έτσι στο πάνθεον των ασυνεπών μαθητριών, είπα να το γλεντήσω λίγο με τον Van.

Θα μου πείτε ό,τι θα έλεγε και η γιαγιά μου: βρέξε κώλο, φάε ψάρι. 

Όμως, όχι ρε. Δεν διαβάζω απόψε να πούμε...

Δεν γουστάρω.

Τσακώθηκα με την διορία. Άσε μας καλή μου...

Με τον Άνθιμο θα κάνουμε ταμείο αργότερα...

Εξάλλου ο καημός του είναι μέσω της γραφολογίας να ανακαλύψουμε το ασυνείδητο μας , το οποίο βγαίνει στο χαρτί και έτσι να γίνουμε καλύτεροι. Σχετικό το καλύτεροι. Διότι αν εμένα θέλει βελτίωση το κομμάτι με τα ένστικτα και τα υλικά αγαθά και αρχίσω να καταθέτω τον μισθό μου στα κόκκινα πέλματα του Christian Louboutin, καήκαμε. Ναι μεν θα έχω φοβερή συλλογή με γόβες αλλά θα πεινάσει ο Ιάσονας και ο Στέλιος. 

Κάπως έτσι σκέφτομαι και την υπερβολή να πάω Ισπανία για να ακούσω ζωντανά τον Van Morrison, όπως αντίστοιχα θα πάει ο φίλος Μανώλης στη Βαρκελώνη για να δει την Μπάρτσα. Ο Μήτσος λέει ότι πρέπει να βιαστώ διότι ο Van τα έχει τα χρονάκια του. Δεν είναι δραπέτης, αλλά δεν τον λες και απλά ώριμο.

Είναι πολλά τα ερωτήματα σχετικά με το συνειδητό και το ασυνείδητο.

Το συνειδητό μονίμως κρύβει το ασυνείδητο. Προσπαθεί να το κουκουλώσει, να το πνίξει. Κομπλεξικό παιδί μου.

Σου λέει άμα βγει το άλλο στη φόρα, πάει θα γίνουμε μπάχαλο. Και έτσι ξεκρεμάμε οι περισσότεροι τις μάσκες από την ντουλάπα πρωί πρωί τις φοράμε και ξεκινάμε την ημέρα μας. Δύσκολο το μασκέ. 

Δεν ξέρεις από που θα το βρεις. Χα χα!

Βλέπεις τον άλλο με μάσκα φυτού-βαλεριάνα και σου την πέφτει το λιοντάρι ασυνείδητο του ή βλέπεις αντίστοιχα τον μασκοφόρο τίγρη να σου τρίβεται σαν γάτα. Έχεις ετοιμαστεί για επίθεση και ξαφνικά ακούς νιαούρισμα. Έχει τρελαθεί ο κόσμος!

Άδικο έχω; 

Εδώ κουμπώνει αυτό που σχεδόν φωνάζει ο συνάδελφος Αλέκος πολλές φορές στη δουλειά:συνάδελφοι, σας παρακαλώ, ισορροπήστε τη σεξουαλική σας ζωή!

Χα χα χα χα. Θα έλεγα πιο κομψά συνάδελφοι βρείτε τα με το ασυνείδητό σας. 

Αυτό λέει κάπως  και το τραγουδάκι:

Don't rush away

Rush away from your own ones

Just one more day

One more day with your own ones

Cause the world is so cold

Don't care nothing for your soul

That you share with your own ones.

Οι πολλές συγκρούσεις οδηγούν σε νοσηρότητα. Ασθένειες. 

Θέλει ψάξιμο το μέσα μας και θωράκιση. 

Διότι αν θα έδινα μια ευχή σε κάποιον θα του έλεγα: σου εύχομαι να αντέξεις αυτό που ξεπερνάει τη συνήθεια, που αλλάζει την ρουτίνα, είτε καλό, είτε κακό.

Είμαστε ένα ή τουλάχιστον προσπαθούμε να γίνουμε ένα μόνο με τον εαυτό μας. Με κανέναν άλλο. Ούτε συγγενή, ούτε σύζυγο, ούτε φίλο, ούτε γκόμενο, ούτε συνάδελφο, ούτε τον θεό τον ίδιο. Κανείς δεν είναι ίδιος και ένα με κανέναν άλλο.

Συμφιλίωση λοιπόν με τα μέσα μας και στρογγυλοκάθισμα στον θρόνο μας. Και σκαμπό έστω. No problem. 

Δεν θέλουμε την μάχη με τον οργανισμό μας.

"Η αρρώστια είναι η άρνηση του εαυτού μας να προχωρήσει", λέει ο Άνθιμος.

Αυτό ισχύει από τη δυσπεψία, έως την ανίατη. 

Πας πουθενά με δυσπεψία; 

Στόχος να φεύγουμε μπροστά. Όχι να έχουμε καούρες. 

Φιλιά! 

Καληνύχτα!

HEART OF GOLD FOR XMAS

HEART OF GOLD
I want to live,
I want to give
I've been a miner
for a heart of gold.
It's these expressions
I never give
That keep me searching
for a heart of gold
And I'm getting old.
Keep me searching
for a heart of gold
And I'm getting old.

I've been to Hollywood
I've been to Redwood
I crossed the ocean
for a heart of gold

I've been in my mind,
it's such a fine line
That keeps me searching
for a heart of gold
And I'm getting old.
Keep me searching
for a heart of gold
And I'm getting old.

Keeps me searching
for a heart of gold
You keep me searching
and I m growing old.
Keep me searching
for a heart of gold
I've been a miner
for a heart of gold.

Από την Κυριακή το βράδυ ήθελα να σας το αφιερώσω.

Η εικόνα;

Το αεροδρόμιο φωτισμένο πρώτα από μακριά και σιγά σιγά όσο πλησιάζει το αυτοκίνητο από κοντά.

Αγαπημένη βόλτα το αεροδρόμιο!

Βίτσιο; Μπορεί.

Αεροπλάνα να φτάνουν και να φεύγουν. Τέλειο;

Δεν είναι ανάγκη να περιμένεις κάποιον για να πας στο αεροδρόμιο. Είναι; Όχι είναι η απάντηση.

Τουλάχιστον εγώ δεν περιμένω κανέναν.

Αυτό που σκέφτηκα αυτή τη φορά (διότι δεν σκέφτομαι πάντα τα ίδια) είναι η εικόνα ενός ζευγαριού έτοιμο για την πτήση των διακοπών. Το χω ζήσει πολλές φορές αυτό το συναίσθημα,αλλά να μην το χορταίνω βρε παιδί μου; Πληθωρικό το συναίσθημα της φυγής. 

Σκέψου λοιπόν από τις απόλυτες χριστουγεννιάτικες φωταψίες που κοσμούν την φάτσα του αεροδρομίου, κυρίως αστέρια, αλλά και της όλης ποικιλίας φώτων απαραίτητων σε ένα αεροδρόμιο να βρεθείς στο απόλυτο σκοτάδι του ουρανού... Η ησυχία της νύχτας στον ουρανό και όχι στη γη...

Το "Heart of Gold" έτυχε εκείνη τη στιγμή...και αποφάσισα ότι πρέπει να κολλήσει στην επαναλαμβανόμενη ακρόαση. Το κάνω όταν κάτι ταιριάζει στην εικόνα και δεν θέλω να τελειώσει. Το επόμενο κομμάτι μπορεί να μου ακυρώσει ολόκληρη τη βόλτα. Κρίμα δεν είναι; Ξανά και ξανά και ξανά... λοιπόν το ίδιο και το ίδιο. Σχιζοφρένεια; Μπορεί! Όμως, πάνω που έχεις φτιαχτεί, γιατί η επόμενη τονικότητα να σε πετάξει έξω από το κάδρο; Κρίμα.

Μια καρδιά λοιπόν από χρυσάφι. Αυτό είναι το ζητούμενο. Τουλάχιστον όσον αφορά τον πλούτο. 

Τι να την κάνεις την Ελβετία αγάπη μου και τους τραπεζικούς λογαριασμούς αν η καρδιά σου είναι φτηνιάρα; Ok μόνο σε δόντι βγαίνει το χρυσό σωματικό ανταλλακτικό, αλλά πιστεύω ότι το πιάσατε το μεταφορικό του στίχου;

Ζητείται χρυσή καρδιά και μόνο... άνευ Ελβετίας. Χα χα χα. Δίνε χωρίς να πρέπει να σου δώσουν.

Τώρα που πλησιάζουν τα Χριστούγεννα και επειδή άγνωστο είναι αν σας "ξαναδώ", θα ήθελα να σας εκφράσω με την όχι και τόσο χρυσή μου καρδιά, ευχές για πολλές ή λίγες όμορφες και "ζεστές" στιγμές μέσα στο χειμωνιάτικο γιορτινό Σαββατοκύριακο. Εύχομαι, με την εικόνα του αεροδρομίου στο μυαλό μου, να πάτε κάπου που δεν έχετε ξαναπάει! Εγώ θα διάλεγα αεροπλάνο και Δουβλίνο. Εσείς με το αυτοκίνητο; Με το τρένο; Με το πλοίο; Με το πούλμαν;

Τι λέτε με την καρδιά σας ίσως;;;;;;;;

Αυτό είναι το καλύτερο. Να πάτε κάπου που δεν έχετε ξαναπάει...με τη σκέψη και την καρδιά σας!

Φιλιά!

OREGON

Μια Αμερικάνικη πολιτεία στο κέντρο της Αθήνας,που το καημένο είναι μόνο του και αποκλεισμένο περιμένοντας τους αυριανούς δρομείς του Μαραθωνίου κάνοντας έτσι και προβίτσα για τον επερχόμενο αποκλεισμό κατά την επίσκεψη του απερχόμενου O- Mπάμια!  Πολύ Αμερική έπεσε!

Το πρώτο μέρος του προγράμματος των Oregon, εδώ στο Half Note στο Μετς αρκετά ταξιδιάρικο και φουλ αισθησιακό.
Πάμε για το δεύτερο...

Φιλάκια... Μάντισον... όπως Αμερική!

Υ.Γ: Βλέπονται το σοπράνο sax, σκέφτομαι εσένα... Χίλαρι. Πόσες ήττες μπορεί να αντέξει αυτή η καρδιά σου τέλος πάντων; 

ΜΥΚΟΝΟΣ,Η ΘΡΗΣΚΕΥΑΜΕΝΗ : 19-20/10/2016

Myconian Ambassador Hotel+Λιτανεία Αγίου Αρτεμίου.

 Guest Stars: Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος + Πρόεδρος της Δημοκρατίας. 

Τα της τελετής και της λιτάνευσης δεν θα τα σχολιάσω διότι υπάρχουν σχετικά άρθρα στο διαδίκτυο και στο YouTube.

Δεν μπορώ όμως να μην σχολιάσω την ομορφιά του νησιού στο λίγο που είδα. 

Καλή η πατρίδα του καθενός, αλλά τα Κυκλαδονήσια δεν είναι τυχαία πόλος έλξης. 

Δυστυχώς την Μύκονο την βλέπω σε τεύχη. 

Η πρώτη επίσκεψη πριν χρόνια ήταν τρίωρη. 

Αυτή εδώ διήμερη μεν, αλλά για δουλειά.

Η λιτάνευση της εικόνας , ήταν και η βόλτα η δική μου. Μέχρι εκεί. 

Όμως το συναίσθημα μετράει και η πρόθεση. 

Όλες οι κινήσεις της μπάντας άγγιξαν το τέλειο. Δεν είναι τυχαίο. 

Αυτό ξεκινάει από την εμπιστοσύνη που σου εκπέμπει ο μαέστρος, συνεχίζεται με τον επαγγελματισμό του καθενός και διανθίζεται από την άψογη φιλοξενία του myconian Ambassador Hotel, αλλά και των πανέμορφων εικόνων που περνούν από τα μάτια σου.

Μια εικόνα είναι ο γιαλός. Η διαδρομή από το ξενοδοχείο στο λιμάνι.  Η βόλτα παίζοντας μπροστά από την βιτρίνα του Καίσαρη και όλων των επώνυμων καταστημάτων. 

Οι γλάροι. Το κρουαζιερόπλοιο στο λιμάνι.

Έχει πράγματα να κολλήσει το μάτι και το μυαλό. 

Για τις τρεις γυναίκες του γκρουπ ενδιαφέρον παρουσίασαν τα προϊόντα περιποίησης του Αmbassador. 

Όπως δείχνει η εικόνα,  βγάζεις μποτάκια, αξιοποιείς τα μπουκαλάκια ομορφιάς με ένα μαραθώνιο ντους και μετά στον καναπέ με θέα τη θάλασσα βάφεις νύχια καπνίζοντας. 

Καλό; 

Επίσης άλλο χαλαρωτικό το σερβίρισμα του κρασιού στους 50 πόντους ύψος ποτήρια. 

Χαζό ε; Κι όμως...

 Είθισται το κοντό ποτήρι του κρασιού να είναι αυτό που θα σε γλεντήσει. Θα το βάλεις στο κέντρο της πίστας και θα χορέψεις μια ζεϊμπεκιά.

Θα το χτυπήσεις αλύπητα, ευχόμενος υγεία. 

Το άλλο είναι αλλιώς. 

Είναι το ποτήρι της ηρεμίας της παρέας. 

Της αγκαλιάς. Τα δάχτυλα εξαπλώνονται σαν κισσός γύρω του, έως ότου το φέρεις μπροστά στο στόμα και με μια κομψή και απαλή κίνηση ευχηθείς και δοκιμάσεις.

Δεν είναι το ποτήρι του "άσπρου πάτου".

Αποζητά κουβέντα και φαγητό σε ήπιο τέμπο. 

Σε χαμηλό λέβελ αντίστοιχα είναι και τα φώτα. Τόσο όσο...

Αντίστοιχη είναι και η μουσική. 

Όλα λοιπόν πλαισιώνουν ένα τέτοιο ποτήρι και το βοηθούν να πετύχει μαζί με το περιεχόμενό του τον στόχο του.

Την απόλυτη χαλάρωση φυσικά! 

Ίσως όλα αυτά να σας φαίνονται γραφικά.

Μπορεί. 

Όμως δεν σας σκάει το χειλάκι όταν από τον απόλυτο ύπνο στο κρεβάτι με τα 4 μαξιλάρια ανοίξετε το παράθυρο και από αριστερά προσπαθεί ο ήλιος να πηδήσει τον λόφο και από τα δεξιά η θάλασσα λαδωμένη τον περιμένει να της πάρει την κρυάδα της βραδινής υγρασίας; Άλλη μια εικόνα χαλάρωσης και ομορφιάς.

Νομίζω ότι οι αισθήσεις σκουντάνε την λογική σε κάτι τέτοια.

Έρχεσαι δεύτερη κοπελιά...

ΚΥΘΝΟΣ ΛΟΥΤΡΑ - Ο ΕΠΑΝΑΠΑΤΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Αυτή είναι η παραλία και η καφετέρια που μοιραστήκαμε το Σάββατο και την Κυριακή στο επαγγελματικό ταξίδι με την μπάντα. 

Κύθνος! 

Λουτρά Κύθνου! 

Ο επαναπατρισμός του Αγίου Ιγνατίου.

Δυστυχώς δεν ήρθε όλος. Εκεί είναι και η ένσταση μου. Π.χ.εγώ είμαι θεά κατά γενική ομολογία και δοξάζομαι εδώ και τώρα και ολόκληρη. Σάρκα και οστά. 

Ο Ιγνάτιος επέστρεψε στην γενέτειρα του μετά από 300 χρόνια. Γεγονός που αποκλείει βεβαίως βεβαίως την περίπτωση να περπάτησε και να ήρθε ή να ταξίδεψε αεροπορικώς από την Μαριούπολη της Ουκρανίας. 

Άδικο!  

Γιατί θα πρέπει όλα να γίνονται μετά πολύ θάνατον; Γιατί να μην δοξάζεται με τόσο μεγαλοπρεπείς τελετές ένας άγιος εν ζωή; Γιατί να γίνεται άγιος μετά θάνατον; Και δεν μιλάμε για ασκητική ζωή αλλά για ενεργή δράση. Ο Ιγνάτιος υπήρξε παρών δεν φιλοσοφούσε εκ του μακρόθεν. 

Η παραχώρηση του Ιγνάτιου έγινε ύστερα από αίτημα του μητροπολίτη Σύρου. 

Ο Ουκρανός παπάς άναψε το πράσινο φως και έτσι ύστερα από μια σειρά χαρτούρας και διατυπώσεων στήθηκε η γιορτή. 

Δίκαιο! 

Ignatios is back! 

Ίαση(ιαματικά λουτρά),  δουλειά, παράδοση,  θρησκευτική ευλάβεια, άψογη φιλοξενία, όμορφες στιγμές! 

Ένα εκτός έδρας ταξίδι μπορεί να θεωρηθεί ως επιπλέον κούραση. Σωστά. Λεφτά από αυτό;  Μηδέν. ΚΡΙΣΗ! Τι άλλο όμως υπάρχει στον αντίποδα; 

Παίρνοντας πάντα την εκδοχή του μισογεμάτου ποτηριού θεωρώ ότι ένα ταξίδι είναι μοίρασμα. Μοίρασμα και επαφή. Για να μην παρεξηγηθώ εξηγώ πως καλούμαστε να συγκατοικήσουμε, να συνφάγουμε, να τσουγκρίσουμε στην "υγειά μας" , να βουτήξουμε το ψωμί ,κοινώς παπάρα ,σε μια σαλάτα ανά τέσσερις, να σιγουρευτούμε με έναν τηλεφώνημα τα ξημερώματα ότι ο εργένης συνάδελφος ξύπνησε και δεν θα χάσει το καράβι,  να νοιαστούμε σε ένα καφεδάκι για το πρόβλημα του συναδέλφου (αν υπάρχει) να ακούσουμε τη χαρά ή τον καημό του , να αναλύσουμε την επικαιρότητα, να κάνουμε μια εκδρομή δηλαδή ,όπως αντίστοιχα ένα ΚΑΠΗ ή ένας σύλλογος Κρητών ή ένας πεζοπορικός όμιλος. 

Υπάρχει μια αδελφοποίηση σε αυτά τα ταξίδια. 

Ένα ηλεκτρικό σίδερο του ενός, μπορεί να βολτάρει από δωμάτιο σε δωμάτιο εξυπηρετώντας όσους το έχουν ανάγκη. Επίσης,  ένα πιστολάκι ή ένα πρεσοσίδερο για τα μαλλιά. 

Ένα panadol. Ένα σαμπουάν. Ένα δεκάευρω. Ένας αναπτήρας. Ένα τσιγάρο. Όλα όσα μπορούν να μοιραστούν , μοιράζονται! 

Είναι μια αγαπημένη στιγμή όταν από την ξέφρενη ρουτίνα του σπιτιού και των παιδιών με βρίσκει το ξημέρωμα στην μπούκα πόρτα του πλοίου με προορισμό έναν ο, τιδήποτε προορισμό. Και με το πούλμαν. Και στη στεριά δεν με πειράζει. Τα ταξίδια πάντα είναι γαργαλιστικά. 

Είναι που έχω τον χρόνο να φτιάξω μια βαλίτσα για τον εαυτό μου. Να πάρω τα πραγματάκια μου, ακόμα και τα παραπάνω, χωρίς να καταπιέζομαι αν θα χωρέσουν στην ίδια βαλίτσα και του Θωμά. Όλος ο βαλιτσοχώρος για το Εγώ μου και την όποια φιλαρέσκεια μου. Χα χα! 

Πάρε αυτό και το άλλο και το πάρα άλλο και μήπως και αυτό ή καλύτερα να αφήσω αυτό και να πάρω το άλλο για να πάει με το πρώτο που ταυτόχρονα συνδυάζεται και με το δεύτερο;Και αν κάνει κρύο;  

Γυναίκες... Είτε εργασιακό ταξίδι, είτε αναψυχής, είτε ψώνια στη λαϊκή ακριβώς με τον ίδιο τρόπο σκέφτονται. 

Αυτό είναι ένα παιχνίδι. Ένα ρουχικο παζλ. 

Ένα παζλ που φρεσκάρει τη μνήμη και έτσι βοηθάει και στην γεροντική άνοια. Είναι απλές ασκησούλες για τον εγκέφαλο. 

Στην κορυφή της ρουχικής πυραμίδας και κρεμασμένη σε περίοπτη θέση βιώνοντας τη δική της μοναξιά παράλληλα με την μεγαλοπρέπεια της, ποια άλλη από τη στολάρα με τα γυαλιστερά κουμπιά. Είναι η κατακλείδα του βαλιτσιάκου αμπαλάζ. Η κορωνίδα της σκέψης. Αυτή και το τρομπόνι. 

Στολάρα, καπέλο, παπούτσια, κάλτσα γαλακτερή  και το τρομπόνι. Αν το θέλεις και μια διακριτική περλίτσα Κινέζικης Μαδαγασκάρης για τα αυτάκια ως το πρέπον υπηρεσιακό κόσμημα είναι καλοδεχούμενη. Επίσης ,η εμφάνιση ολοκληρώνεται με το γνωστό λάστιχο για το μαλλί που θα το στραγγαλίσσει σε ένα μινιόν ολοστρόγγυλο μπιφτέκι στο ύψος του σβέρκου ,όπως αυτό που χαρακτηρίζει το όπισθεν του κεφαλιού στις μπαλαρίνες των Μπολσόι! Τρίχες...

Είναι πάντα η ίδια προετοιμασία, αλλά ποτέ δεν βαρυγκομάω να την περνάω. 

Είναι οι ίδιοι άνθρωποι 17 χρόνια αλλά πάντα είναι χαρά να συνταξιδεύουμε! 

Να καθόμαστε πρώτη του Οκτωβρίου στην ακροθαλασσιά, να γεμίζουμε με νότες τα στενά της χώρας του νησιού, να ακούμε το ευχαριστώ των παππούδων, των δεσποτάδων, να αφήνουμε τα πιτσιρίκια του νησιού να ακουμπούν τα μουσικά όργανα, να...., να.....

Είναι η ψυχοθεραπεία της ψυχοθεραπειας την ψυχοθεραπεία ω ψυχοθεραπεία! 

Φιλιά! 

ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ

Το δωμάτιο

Μες στο κλειστό δωμάτιο, μπορείς να βρεις
ό,τι δεν τόλμησες ποτέ να ονειρευτείς, δεν τόλμησες
και ό,τι μέσα σου βαθιά αγάπησες
κι όμως ποτέ δεν είδες να βγαίνει αληθινό

Όλα είν' εκεί, εκεί υπάρχουν όλα
μες το κλειστό δωμάτιο όλα ή τίποτα
Αγάλματα Θεών λησμονημένων
και της Ελένης το πουκάμισο
Όλα είν' εκεί κι άλλα πολλά, που κάποτε φαντάστηκες

Ο φόβος του Χριστού στον κήπο της Γεσθημανή
τα βήματα της θλίψης του, της αίγλης του το φως
το αίμα των θυσιασμένων και οι χαμένοι στόχοι τους
το ψύχος το δριμύ των χωρισμών, των χωρισμών

Το διαμαντένιο αηδόνι του βασιλιά της Κίνας
σινιάλα από φάρους που σβηστήκαν
και μαγικά Τοτέμ απ' άγνωστες φυλές
Κι εφηβικά κορμιά και καλοκαίρια γαλανά
θάνατοι και φωτιές κι αόρατη ομορφιά
κι αόρατη ομορφιά

Το διαμαντένιο αηδόνι...

Μες στο κλειστό δωμάτιο υπάρχουν όλα
αν έχεις μάτια να τα δεις, αν έχεις χέρια να τα αγγίξεις
Μπορείς να βρεις κλειδί να ξεκλειδώσεις τη σιωπή τους
Αρκεί να πας, αρκεί να πας ολάνοιχτος
γυρεύοντας τα, γυρεύοντας τα

TOO LATE

Όλοι κάτι περιμένουν..

Το νέο iphone.

To νέο νομοσχέδιο για τα ακίνητα.

Το ολοήμερο πρόγραμμα του σχολείου.

Τα μαλλιά να μακρύνουν.

Τα Χριστούγεννα στον Παρνασσό.

Τις φρέσκιες σοκολάτες να σκάσουν μύτη στα περίπτερα.

Τα γενέθλιά τους.

Τις εκπτώσεις.

Την σύνταξη χωρίς τον ΕΚΑΣ.

Ο καθένας με το ζόρι του, κοινώς.

Ε, να μην έχω και εγώ το δικό μου;

Νέο Cd θα κυκλοφορήσει ο μουσικός μου έρωτας.

Ο ακούραστος Van Morrisson θα έχει στις 30/09 γεννητούρια.

Το φτιάχνει, το σουλουπώνει, το καλλωπίζει, το τρέφει, το ταΐζει, το ενυδατώνει, θα το αμπαλάρει και θα το αμολήσει στα ράφια των δισκοπωλείων. "Keep me singing" το όνομα του νέου δίσκου. 

Δεν έχω παράπονο βέβαια να περιμένω. Εδώ περιμένω άλλους και άλλους...

Σαν τζέντλεμαν που είναι στέλνει μουσικά δωράκια.

Το παρακάτω τραγουδάκι είναι μια μπουκίτσα. Ένα μεζεδάκι. Είναι ένα δείγμα.

Aυτό που με τρελαίνει στο συγκεκριμένο , πέρα από τον ρυθμό του, είναι ο φωνητικός support μπάσος. Μιλάμε για νότες στο πολύ αριστερό μέρος του κλαβιέ. Ρε, τον άτιμο τον μπάσο! Κόντρα φα για finale; Τι καπνίζεις και έχεις τέτοιο φα;E; Kαι εγώ άφιλτρα κάνω. Έχω ελπίδα για ένα τέτοιο φα; Πιστεύω θα γινόσουν πολύ πετυχημένος "κακός λύκος" σε θεατρικό με την Κοκκινοσκουφίτσα ή τα τρία γουρουνάκια.  Δεν σε περιορίζω. Διάλεξε παραμύθι και όρμα. Με τέτοιο βάθος; 

   

Είναι too late; Όχι, ποτέ δεν είναι αργά. 

Καλή ακρόαση. Έχει και φεγγάρι απόψε. Το είδα το βραδάκι ενώ κολυμπούσα να βγαίνει πίσω από το Ribas. 

925 η θάλασσα, 24 καράτια το φεγγάρι! 

Καλό βράδυ!

ΔΩΡΑ ΕΞ ΟΥΡΑΝΟΥ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΓΗ ΠΟΛΛΩΝ " ΑΣΤΕΡΩΝ"

 Τελικά,   μόνο αυτός, ο ένας και μοναδικός άντρας  ξέρει να κάνει αληθινά δώρα!

Χθες και σήμερα βρεθήκαμε μαζί. 
Βράδυ, την ώρα της δύσης! 
Ουαου....
Αυτός ντυμένος με το αγαπημένο του μαύρο χρώμα και εγώ στα λευκά. 

Είναι ψηλός! 
Είναι μεγαλύτερος μου είκοσι χρόνια! 
Είναι έξυπνος! 
Είναι μυστηριώδης! 
Μελετάει το άπειρο! 
Έχει "Υψηλές" διασυνδέσεις! 
Είναι ένας δεινός ρήτορας με ακυκλοφόρητες σύνθετες λέξεις. Με έναν λόγο, χωρίς σημεία στίξης, παρά μόνο την ανάσα του... 
Ο λόγος του εκπορεύεται και στοχεύει στην αγάπη. 
Ο θάνατος δεν τον φοβίζει. 
Είναι τόσο γενναίος! 
Ο διαλογισμός είναι το μυστικό αυτού του άντρα! Και οι μπότες του βέβαια είναι ιδιαίτερες , αλλά η πραότητα του όταν μιλάει με ταξιδεύει μέσω των μύθων των αγίων και με κάνει να σκέφτομαι πως δεν χαλάλησα το Σάββατο-Κύριακο-βραδό μου άσκοπα στα σκαλοπάτια του. 

Είσαι πολύ ωραίος Σεραφείμ. 

Τα δε δώρα σου μου έφτιαξαν το κέφι!!!
Δεν είσαι μίζερος, σαν κάτι άλλους... 
Τι βραχιόλι,  τι τσουρέκια,  τι άρτο,  τι κρασί, τι λουλούδι ....
Πραγματικά, δεν έχω λόγια! 

Σε ευχαριστώ Σεραφείμ! 
Με βαθιά εκτίμηση

η Φανή της ορχήστρας σου. 

Αφιερωμένο...

Υ.Γ: Επειδή όλοι σου έφεραν φανουρόπιτες το Σάββατο και εγώ ήρθα με άδεια χέρια θέλω να σου πω ότι, ή το όργανο θα κρατάω, ή το ταψί. 
Άσε που δεν έβρισκα τη συνταγή. Έφαγα τον τόπο μέσα στην κουζίνα! 
Είμαι συναισθηματικά δεμένη με τη συγκεκριμένη συνταγή φανουρόπιτας, διότι προέρχεται από μια αστρολόγο,τα παλιά εκείνα χρόνια που έβλεπα πρωινάδικα. 
Επίσης να σου πω, πως άχνη ζάχαρη και σουσάμι δεν έχει η original fanouropita. Την φτιάχνουν οι φτωχοί ,ως προκαταβολικά λύτρα, ας πούμε, προκειμένου ο Φανούρης να τους φανερώσει το απαχθέν. Πως λένε : ασήμωσε να σου πω την τύχη σου και το ριζικό σου;  Κάπως έτσι και με την fanouropita!

Συνταγή 

3 κούπες φαριν up
1,5 κουταλάκι του γλυκού κανέλα powder
1,5 κούπα σταφίδες (ξανθιές , μελαχρινές :αδιάφορο. Όλες το ίδιο είναι...στο κάτω κάτω.... της γραφής) Χα χα! 
1,5 κούπα καρύδια χοντροκομμένα
1 κούπα ζάχαρη
1 κούπα σπορέλαιο
1 κούπα πορτοκαλί χυμό
1 κουταλάκι του γλυκού σόδα (αυτή για τους γίγαντες την οποία διαλύεις στον χυμό πορτοκάλι με προσοχή μη γίνει έκρηξη)
1 κουταλάκι του γλυκού γαρύφαλλο powder

9 υλικά.  Σημαδιακό το 9! Η γνήσια fanouropita έχει 9 υλικά. Τον νου σου...
 Ταψί no 28-30
Στους 160 βαθμούς σε αέρα, για πέντε τσιγάρα δρόμο (50').

Πολύ θα χαρώ να σου αρέσει....η συνταγή της αστρολόγου! 




 

FADED

Faded

You were the shadow to my light
Did you fell us?
Another star
You fade away
Afraid our aim is out of sight
Wanna see us
A light

Where are you now?
Where are you now?
Where are you now?
Was it all in my fantasy?
Where are you now?
Were you only imaginary?

Where are you now?
Atlantis
Under the sea
Under the sea
Where are you now?
Another dream
The monster's running wild inside of me
I' m faded

I' m faded

So lost, I'm faded

I'm faded

So lost, I'm faded

These shallow waters never met, what I needed
I'm letting go a deeper dive
Enternal silence of the sea
I' m breathing alive

Where are you now?
Where are you now?
Under the bright but faded lights
You've set my heart on fire
Where are you now?
where are you now?


Where are you now?
Atlantis
Under the sea
Under the sea
Where are you now?
Another dream
The monster's running wild inside of me
I' m faded

I' m faded

So lost, I'm faded

I'm faded


So lost, I'm faded

ΒΕΛΟΝΑΚΙ ΣΤΗΝ ΕΡΕΣΣΟ

Ορκίζομαι! Δεν την ξέρω την κυρία.
 
Μου θύμισε έτσι καθισμένη να πλέκει σε καφετέρια της Ερεσσού μια αντίστοιχη κυρία που έπλεκε στην παραλία του Ρούκουνα στην Ανάφη.

Επίσης είναι μια εικόνα του παρελθόντος την εποχή που η γιαγιά μου έπλεκε αρειμανίως ,ενώ εγώ σήμερα καπνίζω αρειμανίως.

Δεν κατάφερα να την μάθω αυτή την τέχνη , ούτε καν την απλή ραπτική του στριφώματος.
Είναι από τις εικόνες που μου θυμίζουν εκκρεμότητες. Άλλη μια τέτοια εικόνα, είναι η θέα των ντολμάδων. Ούτε από αυτό ξέρω. Μπορεί να έχω βρει πατέντα για να τρώω ντολμάδες ,αλλά όχι ότι ξέρω να τους φτιάχνω.
Το βελονάκι όμως δεν επιδέχεται πατέντας. Δυστυχώς ή πλέκεις ή δεν πλέκεις. Πλέκω κατά προσέγγιση δεν υπάρχει.

Κάποτε το βελονάκι έδωσε λεφτά σε αυτές που έπλεκαν κατά παραγγελία. Η ανάγκη για προίκα βλέπεις...
Σήμερα μια σειρά πλεκτά τι θα μπορούσε να τα κάνει μια νέα νύφη;

Μουσείο είναι η απάντηση. Έτσι είπε και ένας πολύ γνωστός μου στην πεθερά του, όταν έφερε την προίκα με τις δαντέλες στο σπίτι του. Άκου εκεί μουσείο; Ντροπή τόσος κόπος και τόση σκέψη.

Διότι σκέφτεται η κύρια την ώρα που πλέκει. Και όχι μόνο. Πιστεύω πως ψυχοθεραπεύεται, οργανώνεται ή μήπως αγχώνεται πως πρέπει να φτιάξει το ίδιο και στην μικρή την κόρη;

Όπως και να χει, δεν μας ενοχλεί. Βουβή κάθεται στην καρεκλίτσα της και αν πλέξει μπούρδες κατά λάθος, απλώς ξηλώνει το λάθος χωρίς να έχει ξοδευτεί ή χωρίς να έχει ανοίξει ρουθούνι.
Να γιατί το γουστάρω το βελονάκι. Διότι δεν χρεώνεσαι το λάθος. Απλά βρρρρρ ξηλώνεις το εκτός σχεδίου και αρχίζεις ξανά σαν να μην έγινε.

Αυτή τη χρονιά θα τελειώσω τα μαθήματα γραφολογίας που άρχισα πέρυσι και ίσως του χρόνου να βάλλω μπροστά το βελονάκι.  Θα το σκεφτώ...
Ή μήπως να πάρω δίπλωμα ραπτομηχανής; Καλό ακούγεται και αυτό. Θα δω... Βλέπεις πόσα πράγματα δεν μας έμαθαν στο σχολείο;  Τι κόστιζε στο εκπαιδευτικό σύστημα να έχει εντάξει στο πρόγραμμα του λυκείου ένα μάθημα ραπτικής;  Ε ; Γλώσσα,  μαθηματικά,  ιστορία,  φυσική,  χημεία και άλλα τέτοια βαρετά μαθήματα.
Όμως αντίθετα μια ραπτική, μια αγγειοπλαστική, μια κατασκευή κοσμήματος, λίγη κιθαρίτσα για την παραλία τα βράδια με πανσέληνο, ένα μάθημα τυλίγματος ντολμά, ένα μάθημα πως σιδερώνουμε ένα πουκάμισο;
Χρήσιμα και προαπαιτούμενα.
Έχω άδικο;
Έχω άδικο;
Ρε ξανά έχω άδικο;
Τούβλα και βλαμμένα είμαστε μπροστά στην κυρία της φωτογραφίας!
Τούβλα...

ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ

" Κουκιά με την ρίγανη ή θέλετε κολοκύθια με λεμόνι;"

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!

Μωρέλιμ τα ματέλιας

αραμπαδέλια τσουλν!

ΛΙΜΑΝΙΣΙΟ ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ

Ηλιοβασίλεμα Πειραιώτικο!
Κρίμα που διαρκεί τόσο λίγο...
Ξεκινάς να τραβάς φωτογραφίες να προλάβεις,
γρήγορα γρήγορα καπνίζεις του ποδαριού τσιγάρο
και τόσο μα τόσο βιαστικά ο ήλιος δύει,
με σένα άφωνη να σκέφτεσαι
πόσο θλιβερή είναι αυτή
η απομάγευση...

Φιλιά!

LOVE TO HATE YOU vs TO LOVE SOME(ANY)BODY

ERASURE: Ι LOVE TO HATE YOU

Waoh Oh Oh Oh! Waoh Oh Oh Oh! Waoh Oh Oh Oh!

Waoh Oh Oh Oh! Waoh Oh Oh Oh! Waoh Oh Oh Oh!

I'm crazy flowing over with ideas

A thousand ways to woo a lover so sincere?

Love and hate what a beautiful combination

Sending shivers up and down my spine

For every Casanova that appears

My sense of hesitation disappears

Love and hate what a beautiful combination

Sending shivers up and down my spine
And the lovers that you sent for me
Didn't come with any satisfaction guarantee
So I return them to the sender

And the note attached will read

How I love to hate you

I love to hate you

I love to hate you

I love to hate you

Oh you really still expect me to believe

Every single letter I receive

Sorry you what a shameful situation

Sending shivers up and down my spine

I like to read a murder mystery

I like to know the killer isn't me

Love and hate what a beautiful combination

Sending shivers make me quiver

Feel it sliver up and down my spine

And the lovers that you sent for me

Didn't come with any satisfaction guarantee

So I return them to the sender

And the note attached will read

How I love to hate you

I love to hate you

I love to hate you

I love to hate you

..........................................................................................

Άκου τώρα; Άκου τι σκέφτηκε ο στιχουργός και όχι μόνο.

Love and hate what a beautiful combination /Sending shivers up and down my spine!

Παιδιά ο τύπος το φιλοσόφησε το πράγμα. Σκέφτηκε, μόνο αγάπη πολύ ζάχαρη. Μόνο μίσος, πολύ ξινό. Ή από βαρεμάρα θα έσβηνε η σχέση ή από φόνο. Οπότε Ι love to hate you, είναι το καλύτερο. Γλυκόξινο ωσάν το κινέζικο φαγητό και βασανιστήριο. Πρόσθεσε και μια ωραία επαναλαμβανόμενη μελωδιούλα και έτοιμο το άσμα. 

Να πως μπορείς να μιλήσεις για το μίσος. Με ένα σουξέ. 

Ξέρω. Ξέρω. Όλοι υπέρ άνω είναι και δεν μισούν κανένα και το μίσος είναι του διαβόλου και δείχνει άνθρωπο κακό και επικίνδυνο που θα έλεγε και η γιαγιά μου.

Δεν τα πιστεύουμε αυτά. Έτσι τα λέμε για να γεμίζουμε φιλοσοφικές βραδιές και σελίδες. 

Η επικαιρότητα, η ευρωπαϊκή, φανερώνει μίσος με το τσουβάλι. Η τρομοκρατία βγήκε από τα πολιτικά και κοινωνιολογικά εγχειρίδια και σουλατσάρει κάνοντας την πρακτική της σε θέατρα, σταθμούς μετρό, αεροδρόμια, εμπορικά κέντρα.

Καμία αγάπη δεν βλέπω. Εσείς; 

Πάστορες, ιερείς και ποιμένες αποτύχατε! Λυπάμαι!

Αστυνομία και στρατό βλέπω στους δρόμους παρέα με ασθενοφόρα και την ιστορία να καταγράφει αιματηρές επετείους τρομοκρατίας. Πλήρης η αποτυχία μοιρασμένη ισόποσα σε όλους. Δεν φταίω δεν υπάρχει. Το μίσος το έχουμε μέσα μας. Και την ευθύνη, επίσης.

 Τι κάνουμε; Την πετάμε από πάνω μας με την ανευθυνότητα της παροιμιώδους φράσης: «εγώ θα διορθώσω το ρωμέικο ή το ευρωπαϊκό -συμπληρώνω εγώ;». -Ναι, κύριε, εσύ θα διορθώσεις το ρωμέικο, στο χώρο και στον τομέα όπου βρίσκεσαι....αναφέρει ο Κορνήλιος Καστοριάδης.

Ο Καστοριάδης έγραψε για το μίσος προς τους άλλους και για το δεύτερο είδος αυτού,δηλαδή το μίσος για τον ευατό μας. Και οι δύο εκφράσεις έχουν ως κοινή ρίζα την αδυναμία μας να δεχτούμε το διαφορετικό. Κατά τη διαδικασία της κοινωνικοποίησης μας και οι δύο διαστάσεις μετριάζονται κατά πολύ μέσα από ένα μόνιμο αντιπερισπασμό των κοινωνικών εποικοδομητικών ασχολιών μας. Για παράδειγμα μέσω του αθλητισμού ή των κοινών πολιτικών αγώνων. 

Δυστυχώς όμως μένει υπόλοιπο. 'Οσο και αν αυτές οι διέξοδοι κατευθύνουν και κατευνάζουν την καταστροφική ενέργεια του μίσους ένα μέρος του μένει φυλαγμένο σε μια δεξαμενή έτοιμο να μετατραπεί σε καταστροφική δραστηριότητα που θα στραφεί εναντίον άλλης ομάδας, δηλαδή πόλεμο. Δεν είναι η μοναδική αιτία του πολέμου το μίσος  ,αλλά είναι όρος ουσιαστικός και απαραίτητος.

Στην περίπτωση που το εναπομείναν μίσος που φυλάττεται στη δεξαμενή δεν οδηγήσει σε πόλεμο, εκδηλώνεται υπόκωφα με τη μορφή της περιφρόνησης, της ξενοφοβίας και του ρατσισμού.

Η κάθε κοινωνία αναπτύσσει νόμους κανόνες και δομές ενδυναμώνοντας τα σε συνάρτηση της καταστροφικής τάσης των μελών της. Αυτοί οι νόμοι είναι ανώτεροι από τους νόμους, τα πιστεύω και τα έθιμα των άλλων. Έτσι δημιουργείται ένα πλέγμα που θωρακίζει τους συγκεκριμένους ανθρώπους και τους κοινωνικοποιεί προσφέροντας την πλήρη αρμονία στις ψυχικές τους ανάγκες. Ο, οτιδήποτε έξω από αυτό και ξένο σε αυτό, αποτελεί απειλή της ομάδας, του χωριού, της πόλης , της θρησκείας αυτού και απειλή για την ίδια του τη ζωή. Οι κανόνες μας είναι το καλό. Το καλό είναι οι κανόνες μας. Οι κανόνες μας δεν είναι ίδιοι με των άλλων, άρα οι κανόνες τους δεν είναι καλοί. Αποκλεισμός του άλλου λοιπόν. Αδυναμία αποδοχής της διαφορετικότητας. 

Στο σήμερα, ο καπιταλισμός οδήγησε σε κατάρρευση των αρχών. Μαζικές εκρήξεις εθνικού και ρατσιστικού μίσους κάνουν αισθητή την παρουσία τους μέσα από μια συσπείρωση για λόγους ταύτισης γύρο από τη θρησκεία, το έθνος, την ράτσα. Όλο αυτό φουντώνει το μίσος προς τους ξένους. Οι πολιτισμένοι σαλτάρουν με τον καπιταλισμό. Οι μη ευρωπαίοι με την εισβολή του μοντέρνου τρόπου ζωής και της ιμπεριαλιστικής απειλής. Εθνικός και θρησκευτικός φανατισμός αναπτύσσεται στην πρώτη γραμμή άμυνας-επίθεσης. Οι ευρωπαίοι αποζητούν την επιβολή της ανωτερότητας τους, ανίκανοι να δεχτούν τη διαφορετικότητα. Οι μη ευρωπαίοι νιώθουν την απειλή του πλαισίου των νόμων, κανόνων, εθίμων τους, όλων αυτών δηλαδή που τους κοινωνικοποίησε. Τα παραδοσιακά σημεία αναφοράς τους κονιοποιούνται ως κατώτερα, λανθασμένα, άσχημα, φριχτά, αηδιαστικά,διαβολικά.

Αυτό συμβαίνει όταν μια κοινωνία συναντά μια άλλη. Τρεις πιθανές εκτιμήσεις: οι άλλοι είναι ανώτεροι από εμάς, ή ίσοι, ή κατώτεροι. Στα δυο πρώτα πρέπει να αποποιηθείς τα σημεία αναφοράς σου, ή τουλάχιστον να τα θέσεις υπό αμφισβήτηση. Η τρίτη εκτίμηση, όμως, είναι αυτή που δημιουργεί τις αρνητικές προσεγγίσεις και δυναμώνει την περιφρόνηση, φέρνει τον αποκλεισμό, την απομόνωση, το μίσος, την τρέλα και τον πόλεμο. 

Αυτό λοιπόν είναι το μίσος. Η άρνηση της ψυχής να δεχτεί αυτό που για την ίδια είναι ξένο. Η οντολογική αυτή διάρθρωση του ανθρώπου γράφει ο Καστοριάδης επιβάλλει αξεπέραστους εξαναγκασμούς σε κάθε κοινωνική οργάνωση και σε κάθε πολιτικό πλάνο. Καταδικάζει αμετάκλητα κάθε ιδέα για μία «διαφανή» κοινωνία, κάθε πολιτικό πλάνο που αποσκοπεί στην άμεση οικουμενική συμφιλίωση.

Το ίδιο συμβαίνει και στην αγάπη. 

Αν τροφοδοτείς το Love to Hate you ,ή πικραμένος είσαι όπως ο στιχουργός, ή έτοιμος για πόλεμο και διάλυση. 

Ας προτιμήσουμε, λοιπόν, τo   To Love Somebody  ή ακόμα καλύτερα To Love Anybody...

Let me throw my love all around you....

Καλό Ξημέρωμα ή Εξημέρωμα με αγάπη....